Luise Rainer urodziła się 12 stycznia 1910 roku w Düsseldorfie w Niemczech jako córka Emila Rainera, przedsiębiorcy, oraz Emmy Rainer z domu König. Dorastała w Wiedniu, gdzie kształciła się aktorsko pod kierunkiem Maxa Reinhardta. Występowała na scenach Wiednia i Berlina, zdobywając uznanie jako aktorka dramatyczna o dużej wrażliwości i intensywności wyrazu. W 1935 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych i zadebiutowała w Hollywood w filmie „Escapade”, w którym zastąpiła Myrnę Loy. Produkcja odniosła sukces, a wytwórnia MGM zaczęła promować ją jako „nową Gretę Garbo”. Prawdziwy przełom nastąpił rok później dzięki roli Anny Held w „The Great Ziegfeld” (1936). Szczególne uznanie przyniosła jej scena rozmowy telefonicznej z byłym mężem – subtelna gra twarzy, łącząca wymuszony uśmiech i skrywaną rozpacz, została uznana za jedną z najwybitniejszych scen aktorskich w historii kina. Za tę rolę otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W 1937 roku zdobyła drugą statuetkę za występ w „The Good Earth”, stając się pierwszą aktorką nagrodzoną dwoma Oscarami z rzędu. Sukces ten okazał się jednak ambiwalentny. Rainer mówiła później o tzw. „klątwie Oscara”, twierdząc, że zdobycie dwóch nagród w wieku 26 i 27 lat sprawiło, iż studio zaczęło stawiać jej nierealistyczne wymagania. Popadła w konflikt z szefem MGM, Louisem B. Mayerem, i ostatecznie opuściła Hollywood, rezygnując z dalszej kariery w systemie studyjnym. W kolejnych latach występowała sporadycznie w filmach i teatrze, wybierając życie z dala od blasku reflektorów. Podczas wojny domowej w Hiszpanii oraz II wojny światowej angażowała się w pomoc uchodźcom, wykorzystując swoje środki i kontakty do wspierania osób zagrożonych nazizmem. Działalność humanitarna była dla niej ważniejsza niż kariera filmowa. W 1937 roku poślubiła dramatopisarza Clifforda Odetsa; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1940 roku. W 1945 roku wyszła za mąż za wydawcę Roberta Knittela, z którym miała córkę Francescę Knittel. Drugie małżeństwo trwało do śmierci męża w 1989 roku. Przez wiele lat mieszkała w Szwajcarii i Wielkiej Brytanii. Luise Rainer zmarła 30 grudnia 2014 roku w londyńskiej dzielnicy Belgravia w wieku 104 lat z powodu zapalenia płuc. Została skremowana; jej miejsce spoczynku miało charakter prywatny. Do końca życia zachowała sprawność intelektualną i aktywność publiczną. W wieku 100 lat pojawiła się na festiwalu filmowym w Berlinie, a jako najstarsza żyjąca laureatka Oscara udzielała wywiadów jeszcze po ukończeniu 100 lat. Pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych postaci klasycznego Hollywood – artystką, która osiągnęła szczyt sławy w bardzo młodym wieku, a następnie świadomie wybrała życie poza systemem gwiazdorskim.