Nawet, gdyby człowiek był z pozoru najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, to i tak wszystko co kocha pewnego dnia go opuści – i o tym opowiada właśnie film Roberta Redforda "Zwyczajni ludzie". Bardzo mi się podobała gra aktorska Donalda Sutherlanda i Timothy’ego Huttona, którzy to grają ojca Calvina i syna Conrada idealnie proporcjonowanych. Na rodzinę spada coraz więcej nieszczęść, ale obaj próbują się z tym uporać i żyć dalej. Podobały mi się sceny na pływalni, jak jeden z bohaterów gra w golfa i końcowa, jak Calvin tłumaczy Conradowi, że mama wyjechała do Houston podczas gdy w rzeczywistości popełniła samobójstwo tnąc sobie żyły. Smutne, ale prawdziwe kino godne polecenia wielbicielom oscarowych produkcji, które kiedyś miały w sobie znacznie większą wartość, aniżeli w dzisiejszych czasach. 8/10

Robert De Niro i Jean Reno stworzyli rewelacyjną parę najemników, którymi można śmiało nazwać europejskimi Vincent Vega i Jules Winnfield. Nawet pytanie końcowe niejako nawiązuje do arcydzieła Quentina Tarantino z 1994 roku, wtajemniczeni będą wiedzieli o co mi chodzi. Sean Bean o dziwo przeżywa jako Spence, dobrze gra. Natascha McElhone wypada aktorsko tak sobie, ale za to rekompensują trzy sceny, których to nigdy nie zapomnę: zwiedzanie rzymskiego Koloseum i podejrzenia jednego z turystów o łapówkarstwo, kultowy pościg samochodowy ulicami Paryża i jazda niewłaściwą drogą dla pojazdów, a także pokaz łyżwiarstwa figurowego kończący się tragedią łyżwiarki oraz zastrzelenia operatorów telewizyjnych przez co widzowie są zmuszeni opuścić halę widowiskową, aby tylko pozostać przy życiu. Gorąco polecam "Ronina", jeżeli jeszcze ktoś jakimś cudem nie widział. 8/10

Dla mnie najlepszą sceną pościgową w historii kina jest ta z "Blues Brothers" Johna Landisa.