Aktywność

Bardzo ładnie zrobiony film. Główną bohaterką jest śliczna i urocza dziewczynka, która się dowiaduje, że jest hafekasi. A hafekasi to osoba rasy mieszanej.

SPOJLER → Wolę pierwszą część. Ta nie jest taka zła, ale w jedynce była Vera Farmiga, mroczny klimat, zaskakujące rozwiązanie – dorosła kobieta w ciele dziecka. Tutaj wszystko jest podane na tacy, wiadomo kim jest Eshter, więc nie ma efektu wow, a drugie zło w postaci matki, która ukryła to, że jej syn zabił własną siostrę… Po prostu mnie to nie przekonało.

Nigdy nie przepadałam za Cooperem, ale tutaj mi się spodobał. Wypadł minimalnie lepiej niż Lawrence (za co ona dostała tego Oscara?). Reakcja Pata na treść książki – miałam podobnie jak czytałam biografię Francisa Forda Coppoli. Może nie chciałam wywalać jej przez okno, ale rozczarowanie było ogromne. Super, że do roli psychiatry zaangażowano Anupama Khera. Lubię go od czasu, kiedy zobaczyłam go pierwszy raz w "Żonie dla zuchwałych". Sama historia fajna. Są różne sposoby na wyjście z emocjonalnego popaprania. Oni potrzebowali siebie nawzajem, odnaleźli się i super.

Świetni aktorzy, przede wszystkim ci ze starszego pokolenia. Z młodszych najbardziej spodobał mi się Jaeden Martell. Don Johnson – uwielbiam. Sama historia niezła, ale za często podczas seansu ziewałam, więc albo było nudnawo, albo… niedobór tlenu? 😏

W filmach, kiedy ktoś zmienia tożsamość, zawsze zastanawiam się jak to możliwe, że przychodzi to tej osobie z taką łatwością. Tutaj też – kryminalista, po wyjściu z więzienia, przyjeżdża do jakiegoś miasteczka na wygwizdowiu i od razu się tam urządza. Żeni się, ma firmę, staje się wręcz lokalną gwiazdą. Dla mnie to zbyt naciągane. Vince Vaughn i Steve Buscemi dobrze wypadli. John Travolta niezły. Końcówka taka sobie.

O kombinowaniu, wykorzystywaniu każdej okazji i pogardzie, ale takiej w białych rękawiczkach, która w końcu doprowadza do tragicznego finału. "Jeśli chodzi o stawkę, masz więcej, bo jest inflacja" – aktualne. 😏

O wychodzeniu z uzależnienia z komediowymi nutami. Meryl Streep jako Carrie Fisher i Shirley MacLaine jako Debbie Reynolds świetne. Quaid i Dreyfuss również (ten drugi bardziej, ale za mało go było). "Płacz, to będziesz mniej sikać." – babcia sztos.

Nawet niezły odcinek. Cała historia lekko zakręcona. Nie było przegięć w scenariuszu. Chodzi o ten na siłę wymuszony humor, którego nie cierpię.

Specyficzny aktor. Prywatnie z taką, a nie inną przeszłością, ale lubię skubanego. Fajnie się odnalazł i w "Desperado" i w "Gorączce", a nawet komediowo – w "Małych agentach".

"Prowokować można tylko do pewnych granic, potem ten ktoś pęka." Niezłe kino, dostosowane do współczesności – smartfony, filmiki, gównażeria nieszanująca innych (i rówieśników i dorosłych). Julianne Moore świetna. Wersji De Palmy za bardzo nie pamiętam (muszę sobie odświeżyć), ale tutaj matka Carrie creepy.