Ciekawostki filmowe

Choć film oficjalnie uznaje się za zaginiony, w holenderskim archiwum Eye Filmmuseum odnaleziono około minuty materiału filmowego. Scena ta przedstawia głównego bohatera klęczącego przed kościołem w nocy.

Debiut kinowy Heidi Hayes.

Część ujęć kręcono w autentycznej scenerii na pokładzie transatlantyku, co miało dodać realizmu podróży głównej bohaterki z Włoch do Nowego Jorku.

Choć filmu nie możemy obejrzeć, recenzje z tamtego okresu podkreślały luksusowe kostiumy Katherine MacDonald. Aktorka była ikoną stylu, a jej filmy służyły jako „ruchome magazyny mody” dla kobiet z klasy średniej.

Scenariusz oparto na opowiadaniu Ruperta Hughesa zatytułowanym "Canavan, The Man Who Had His Way". Hughes był w tamtym czasie niezwykle popularnym i płodnym pisarzem, którego wiele dzieł przeniesiono na ekran w erze niemej.

W tamtym okresie filmy często zmieniały tytuły w zależności od rynku. Przykładowo, w Japonii film był znany pod tytułem Tsuma o shinze yo (妻を信ぜよ), co dosłownie oznacza „Ufaj swojej żonie”.

Rok 1921 był ostatnim w karierze Mary Pickford, w którym aktorka wystąpiła w aż trzech pełnometrażowych filmach (oprócz tego tytułu były to The Love Light i Little Lord Fauntleroy). Później gwiazda zaczęła produkować filmy znacznie rzadziej, stawiając na jakość i drobiazgową kontrolę nad swoimi dziełami.

Film powstał w momencie, gdy kino nieme osiągało szczyt swojej formy wizualnej. Reklamy z tamtego okresu (np. w Motion Picture News) podkreślały gwiazdorską obsadę i dramatyzm historii, co miało przyciągnąć widzów do kin w czasach ogromnego boomu na rozrywkę po I wojnie światowej.

W filmie pojawia się młody Adolphe Menjou, późniejszy wielokrotny zdobywca nominacji do Oscara i ikona elegancji złotych lat Hollywood.

Dla odtwórczyni głównej roli, Mabel Normand, był to jeden z filmów realizowanych dla wytwórni Samuela Goldwyna. Normand była jedną z pierwszych wielkich komiczek kina, która nie tylko grała, ale też często reżyserowała swoje filmy.

Obraz ten jest uznawany za cenny dokument historyczny, pokazujący, jak ówczesne gwiazdy angażowały się w działalność charytatywną i jak silny wpływ na społeczeństwo miał Will Rogers.

W czasach powstania filmu obowiązywała surowa cenzura (Kodeks Haysa), która zabraniała negatywnego przedstawiania religii. Twórcom udało się ją obejść, sugerując, że to nie sama wiara, lecz purytańska opresja i paranoja społeczna doprowadziły do tragedii.

Występ cameo w filmie zaliczył sam reżyser, Steven Spielberg.

Tytuł odcinka, „El Mundo Gira”, można przetłumaczyć jako „świat się zmienia”. Być może jest to nawiązanie do serialu As the World Turns.

Pierwotny plan zakładał, że seryjny morderca faktycznie wytnie serca swoim ofiarom, ale Vince Gilligan uznał, że to byłoby zbyt makabryczne.