Ciekawostki filmowe

Leo Hunt jest grany przez dziewczynki.

Peter Lorre i Jack Nicholson lubili improwizować kwestie, co denerwowało Borisa Karloffa, który pracował na podstawie scenariusza.

Film został wyprodukowany przez Film Booking Offices of America (FBO). Ciekawostką jest, że szefem tej wytwórni był w tamtym czasie Joseph P. Kennedy (ojciec przyszłego prezydenta USA, Johna F. Kennedy'ego), który zbił fortunę na produkcji tanich, popularnych filmów rozrywkowych.

To jedyny film, w którym Richard Dix i William Powell wystąpili razem.

Taśma filmowa mierzyła 2642 metry.

Kluczowa scena filmu – wyścig z czasem, by powstrzymać egzekucję – kończy się spektakularną katastrofą kolejową. W tamtym okresie twórcy często kupowali stare parowozy i naprawdę zderzali je ze sobą, aby uzyskać jak najbardziej realistyczny efekt na ekranie.

Fakt, że film uznaje się za zaginiony, nie jest rzadkością dla produkcji z 1923 roku. Szacuje się, że nawet 75-90% filmów niemych z tamtego okresu przepadło na zawsze z powodu rozkładu taśmy nitrocelulozowej lub pożarów w archiwach wytwórni.

Grający główną rolę James Kirkwood był jedną z największych gwiazd tamtej ery. Co ciekawe, zanim został aktorem, był odnoszącym sukcesy reżyserem, co prawdopodobnie pomogło mu w budowaniu tak emocjonalnej kreacji bohatera niesłusznie oskarżonego o morderstwo.

Film jest jednym z przykładów produkcji osadzonych w okresie tzw. "starej Kalifornii" (pod rządami meksykańskimi), co było popularnym motywem w niemym kinie, romantyzującym historię tego stanu.

Debiut Swietłany Iwanowej.

Choć film oficjalnie uznaje się za zaginiony, w holenderskim archiwum Eye Filmmuseum odnaleziono około minuty materiału filmowego. Scena ta przedstawia głównego bohatera klęczącego przed kościołem w nocy.

Debiut kinowy Heidi Hayes.

Część ujęć kręcono w autentycznej scenerii na pokładzie transatlantyku, co miało dodać realizmu podróży głównej bohaterki z Włoch do Nowego Jorku.

Choć filmu nie możemy obejrzeć, recenzje z tamtego okresu podkreślały luksusowe kostiumy Katherine MacDonald. Aktorka była ikoną stylu, a jej filmy służyły jako „ruchome magazyny mody” dla kobiet z klasy średniej.

Scenariusz oparto na opowiadaniu Ruperta Hughesa zatytułowanym "Canavan, The Man Who Had His Way". Hughes był w tamtym czasie niezwykle popularnym i płodnym pisarzem, którego wiele dzieł przeniesiono na ekran w erze niemej.