Dokument ukazuje skalę masowej histerii po śmierci Valentino w 1926 roku, w tym doniesienia o samobójstwach fanek oraz legendarny, sensacyjny pogrzeb, który stał się medialnym spektaklem.
John Gilbert: Dokument szczegółowo obala mit, jakoby jego kariera legła w gruzach wyłącznie z powodu „złego głosu” w filmach dźwiękowych. Zamiast tego wskazuje na konflikt z potężnym szefem studia MGM, Louisem B. Mayerem.
W 1930 roku powstała alternatywna, hiszpańskojęzyczna wersja filmu zatytułowana El valiente, co było częstą praktyką w tamtych czasach, zanim dubbing stał się powszechny.
Podobno reżyser (i zarazem główny aktor) Claude Fleming oraz John Faulkner (grający czarny charakter) mieli zupełnie inne wizje artystyczne, co prowadziło do częstych sporów podczas produkcji.
Podczas sceny na uroczystej premierze, wiele gwiazd prawdopodobnie nie wiedziało, że są nagrywane na potrzeby krótkometrażowego filmu fabularyzowanego. Myśleli, że pozują jedynie dla zwykłych ekip kronik filmowych. Dzięki temu w ścieżce dźwiękowej zachowały się ich naturalne, spontaniczne reakcje.
Z powodu restrykcyjnej cenzury w niektórych krajach, nakręcono alternatywne, bardziej jednoznaczne moralnie zakończenie, w którym bohaterka ponosi surowszą karę za swoje czyny, jednak reżyser walczył o zachowanie oryginalnej, pełnej nadziei wizji.