Podczas prac nad współczesną rekonstrukcją filmu odkryto „dodatkową” scenę, która nie zachowała się w amerykańskich archiwach. Znaleziono ją w dokumentach szwedzkiej cenzury – ukazuje ona Rosalee (Mary Duncan) w sposób niezwykle śmiały próbującą uwieść Allena Johna.

Nazwa drużyn sportowych University of California, Santa Barbara – The Gauchos – została przyjęta właśnie na cześć tego filmu i roli Fairbanksa.

Mary Pickford spędziła w montażowni rekordowe 14 godzin dziennie przez kilka tygodni. Była tak zdeterminowana, by film miał odpowiednie tempo, że osobiście wycinała klatki filmu, co było wówczas zajęciem typowo technicznym, a nie gwiazdorskim.

Steven Spielberg przyznał, że sposób, w jaki Fairbanks przeskakuje przez barierki i porusza się w ciasnych przestrzeniach statku, zainspirował choreografię walk Indiany Jonesa na statku Bantu Wind.

Aktor Richard Travers (grający księcia Siergieja) musiał przechodzić wielogodzinną charakteryzację, aby wiarygodnie postarzeć się o 18 lat między prologiem filmu a jego główną częścią. Był to jeden z wczesnych przykładów tak zaawansowanego makijażu „starczego” w kinie niemym.

Film umieszczony był na 1 rolce filmowej.

Kariera Minter zakończyła się nagle kilka lat później w wyniku niewyjaśnionego do dziś morderstwa reżysera Williama Desmonda Taylora. Skandal ten był tak ogromny, że aktorka nigdy nie wróciła na ekran, mimo wielu propozycji

Ze względu na brak kopii w archiwach takich jak Biblioteka Kongresu, film jest uznawany za nieistniejący, co jest częstym losem wczesnych produkcji z udziałem Mary Miles Minter.

Film kręcono w autentycznych domach w New Bedford i Dartmouth oraz w domu spotkań kwakrów z 1790 roku, który można zwiedzać do dziś. W planszach dialogowych użyto archaicznej, specyficznej dla kwakrów formy języka angielskiego (tzw. Plain Speech z użyciem "thee" i "thou").

Film był jedną z sześciu produkcji studia Monogram Pictures w 1934 roku, które celowo obsadzono wyłącznie brytyjskimi aktorami. Studio chciało w ten sposób silniej wejść na rynek brytyjski, unikając konieczności dubbingu czy napisów.

W materiale pojawia się słynny kompozytor Dimitri Tiomkin. Wybrał się on do Teksasu razem z aktorami, aby „poczuć przestrzeń”, co zaowocowało jedną z najbardziej epickich ścieżek dźwiękowych w historii kina.

Twórcy ściśle współpracowali z dowództwem RCMP, dzięki czemu mundury, procedury i sposób przedstawienia pracy policji konnej są uznawane za jedne z najwierniejszych w ówczesnym kinie.

Film jest cennym, historycznym zapisem stylu jazdy figurowej z lat 30., pokazującym techniki i stroje, które różnią się od dzisiejszych standardów.

Istnieje branżowa legenda, według której wspinacze zgodzili się wystąpić za darmo lub za symboliczne kwoty, wierząc, że film pomoże w promocji bezpiecznego alpinizmu. Gdy dowiedzieli się, ile MGM zarobiło na tym krótkim metrażu, doszło do głośnego sporu z producentami.

Przez dziesięciolecia film był uważany za zaginiony lub niedostępny ze względu na skomplikowaną sytuację prawną po upadku niezależnych wytwórni. Dopiero niedawno odnaleziono kopie w archiwach, co pozwoliło historykom kina na ponowną ocenę dorobku Wilde'a.