Napisana na początku XX wieku trzyaktowa komedia Tadeusza Rittnera. Główny temat utworu, który pozornie jest melodramatem, stanowią starcia marzeń z rzeczywistością, iluzji z prawdą. Jego bohaterowie więcej skrywają niż mówią, wciąż tęsknią za czymś lepszym, ważniejszym i wciąż poszukują wielkiej miłości. Akcja toczy się podczas upalnego lata w nadmorskim sanatorium, prowadzonym przez dojrzałego Doktora i jego dużo młodszą, uwodzicielską żonę. Pozornie panuje spokój i nic złego się nie wydarza. Obserwujemy wczasowo-leniwe życie pensjonariuszy. Jest wśród nich młodzieniec, który podkochuje się w doktorowej. Chłopak dowiaduje się o swej nieuleczalnej chorobie i szybkiej śmierci. Fakt ten dodaje mu odwagi do wyznania miłości uwielbianej kobiecie. Wyzwala w nim uśpioną siłę i powoduje, że z dnia na dzień staje się innym człowiekiem.