Starcie gigantów: kompozytora Karlheinza Stockhausena i choreografa Angelina Preljocaja. Niemiecki muzyk był wizjonerem XX w., autorem 313 utworów i 10 tomów tekstów z zakresu m.in. muzyki serialnej, elektroakustycznej, procesualnej, intuitywnej, globalistycznej. Albański choreograf wyraźnie nie ma kompleksów wobec dźwięków Stockhausena, w końcu jest uczniem Merce'a Cunninghama i Karin Waehner, a na koncie ma Grand Prix National i Victoire de la Musique za "Romeo i Julię" (Prokofiew), reinterpretacje baletów rosyjskich w Weselu i Święcie wiosny (Strawiński), wreszcie Helikopter ze Stockhausenem. Kamera Oliviera Assayasa precyzyjnie dokumentuje żmudną, wyczerpującą pracę, pojedyncze ruchy, postękiwania, rytmy, jęki, układy, westchnienia. Powoli odsłaniają się kolejne warstwy: kostiumy, konstelacje, gesty. Widz już może wyczuć chemię unoszącą się w powietrzu, mimo że (a może właśnie dlatego że) nie ogląda gotowego spektaklu, jedynie interesujące rozmowy twórców, gdzie Stockhausen wykłada teorię wielowarstwowości, a Preljocaj dorzuca swoje impresje i interpretacje.