Okiem Filmoholika

Kameralność Ad Astra to również bardzo wyważone i skromne w ekspresji środki wyrazu w grze aktorskiej, która praktycznie cała skupia się na postaci granej przez Brada Pitta. Aktor wypada w swojej roli więcej niż wyśmienicie. przeczytaj recenzję

Toy Story 4 zapamiętam głównie właśnie przez tą dojrzałość oraz umiejętne przekazywanie ważnej treści za pomocą tak atrakcyjnych środków artystycznych. przeczytaj recenzję

Może jest trochę za długi i przepełniony niepotrzebnymi scenami, może, może, może… Ale kurczę, mimo to film ostatecznie daje radę niezależnie od tej sporej dawki wad. przeczytaj recenzję

Czarnobyl pokazuje bolesną cenę tego długu, cenę ignorowania faktów. Przestrzega nas, aby taka historia już nigdy się nie powtórzyła. przeczytaj recenzję

„Annabelle wraca do domu” ciężko jednoznacznie chwalić, ale trudno też karcić, bo kilka elementów wyszło tu naprawdę dobrze. przeczytaj recenzję

Król Lew to wciąż dobra zabawa, angażująca historią i zapierające dech w piersi efekty, pod względem emocjonalnym film nie oferuje zbyt wiele, a niektóre sceny dodane jako zapychacz dla rozciągnięcia filmu potrafią wywołać konsternację. przeczytaj recenzję

Bracia Duffer nie boją się wyznaczyć nowego kierunku, nie trzymają się kurczową wcześniej wytartych szlaków. To sprawia, że nie mogłem doczekać się kiedy znów zobaczę tabliczkę: „Welcome to Hawkins”. przeczytaj recenzję

Laleczka to wszystko ma, łącząc w pierwszej połowie filmu fajną, dość lekką i komediową obyczajówkę z bezkompromisowym festiwalem slasherowego kiczu i absurdu, którego jesteśmy świadkami w finałowym akcie filmu. przeczytaj recenzję

Spider-Man: Daleko od domu udanie kontynuuje dobrze obraną już wcześniej ścieżkę skupiając się w równorzędny sposób na Spider-Manie – superbohaterze, jak i Peterze Parkerze – nastolatku z Queens. przeczytaj recenzję

Brightburn zapamiętam jako fajną rozrywkę, która w taki sam sposób dostarcza dobrej zabawy, co irytuje poczuciem zmarnowanej szansy. przeczytaj recenzję