Movies Room

Serce miłości — Łukasz Ronduda (reżyser) wydaje się rozumieć całą tę otoczkę na tyle dobrze, że jest nam (widzom) w stanie opowiedzieć ją w taki sposób, że raczej nie obrazi koneserów, ale też i zachęci amatorów. przeczytaj recenzję

Głosy — Warto dać Głosom szansę, chociażby dla kilku fantastycznych scen, w których bryluje to cholerne, rude kocisko. Jednak najważniejsze jest to, że jest to film z drugim dnem. Warto, żebyście odkryli je sami. przeczytaj recenzję

Beksińscy. Album wideofoniczny — Nie chcę bluźnić, czy coś takiego, ale, o ile mogę Beksińskich. Album Wideofoniczny nazwać filmem w klasycznym tego słowa rozumieniu, to jest on jednym z lepszych, które widziałam w tym roku. przeczytaj recenzję

Dziwolągi — Dzięki odwadze reżysera i gwałtownej reakcji, z jaką spotkał się film śmiało możemy mówić o Dziwolągach jako o jednym z filarów popkultury. przeczytaj recenzję

Rodzina na sprzedaż — Rodzina na sprzedaż oferuje nam więc całkiem interesujący konspekt fabularny, ale w porównaniu do kwestii realizacyjnych blednie niemiłosiernie. przeczytaj recenzję

Morderstwo w hotelu Hilton — To udany ukłon w stronę klasyków gatunku noir, który wychodzi twórczo poza jego ramy, będąc jednocześnie ciągle aktualnym dramatem politycznym i społecznym. przeczytaj recenzję

Okręt strachu — Film Zao Wanga to po prostu taki mniej rozgarnięty celuloidowy kuzyn Piły oraz film raczej skierowany dla miłośników kina klasy B. I nawet jeśli wyszedł z tego bardziej horrorowy akcyjniak, to mimo wszystko sprawdzi się jako przyzwoity zapychacz czasu. przeczytaj recenzję

Ingrid wyrusza na zachód — Matt Spicer udowadnia widzom, że życie instagramowych gwiazd nie jest takie idealne jakie nam się wydaje. Gdyby nie przewidywalny scenariusz produkcja mogłaby pełnić funkcje edukacyjne w polskich szkołach. przeczytaj recenzję

Atomic Blonde — Jedna z największych porażek twórców Atomic Blonde. Niezdolność przyciągnięcia uwagi widza, utrzymania jej w garści od pierwszej do ostatniej minuty. przeczytaj recenzję

Twin Peaks: Ogniu krocz za mną — Tak wygląda kino tworzone przez Lyncha. Zrywa ze schematem, zaskakuje odbiorcę, odbiega od początkowo stworzonych podstaw, by wywołać zamęt, a momentami dyskomfort. przeczytaj recenzję