Telemagazyn

Klangor — Serial jest bardzo dobrze obsadzony. Ma olbrzymi potencjał i myślę, że fani kryminałów odnajdą się bez żadnych problemów. przeczytaj recenzję

Lewiatan — To przykład, że gatunkowości w Teatrze Telewizji nie trzeba się bać. przeczytaj recenzję

Komisarz mama — To serial łatwy, prosty i przyjemny. Widz nie powinien oczekiwać po tej produkcji skomplikowanych zagadek kryminalnych, lecz niezobowiązującej rozrywki i bohaterki, której trudno nie lubić. przeczytaj recenzję

Tamta twarz — „Tamta twarz” to nie jest spektakl łatwy, prosty i przyjemny. To ponad 70 minut tyrania widza, który znalazł się w rodzinnym oku cyklonu. przeczytaj recenzję

Miłość do kwadratu — Właściwie jedyną zaletą „Miłości do kwadratu” jest obsada. przeczytaj recenzję

Listy do M. 4 — „Listy do M. 4” to zaskoczenie, bo okazało się, że z marki, która sprawiała wrażenie całkowicie wyeksploatowanej, udało się wycisnąć jeszcze coś nowego. przeczytaj recenzję

Cząstki kobiety — „Cząstki kobiety”, chociaż nie są wolne od banału i niepotrzebnego mrugania okiem do amerykańskiego widza, są mocną filmową propozycją. przeczytaj recenzję

Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2 — Mniej jest finezji, więcej kul, mniej dowcipu, więcej wybuchów… przeczytaj recenzję

Wszyscy moi przyjaciele nie żyją — „Wszyscy moi przyjaciele nie żyją” mogą bawić wszędzie, bo humor jest uniwersalny i pozbawiony lokalizacyjnego kontekstu. przeczytaj recenzję

JFK — Jak zwykle, realizując swój film, Oliver Stone wsadził kij nawet nie w mrowisko, co w gniazdo wściekłych szerszeni. przeczytaj recenzję