CoJestGrane24

Na linii wzroku — Film "Na linii wzroku" jest łagodny, ale porusza wiele naprawdę trudnych tematów. przeczytaj recenzję

Boski porządek — "Boski porządek" pokazuje, że demonizowanie feminizmu jest błędem, bo równość służy wszystkim - singlom i wdowcom, matkom i ojcom, żonom i mężom, dziadkom i babciom, oraz dzieciom, kotom, psom i papużkom. przeczytaj recenzję

Niewidzialny chłopiec — "Niewidzialny chłopiec" czerpie z popularnego kina gatunkowego na amerykańską modłę, mieszając je z zabiegami rodem z kina artystycznego. przeczytaj recenzję

Wicher - Dzikie konie — "Wicher - dzikie konie" podkreśla znaczenie empatii do zwierząt i uświadamia w kwestiach ekologicznych. Propozycja dla tych, którzy są w stanie wytrzymać półtorej godziny bez tabletu i efektów specjalnych. przeczytaj recenzję

Miód dla dakini — Film otwarcie czerpie z nurtu kina noir, które łączy z poetyką buddyjskich przypowieści. Jest eteryczny i zmysłowy, ale jednocześnie mocny i świadomy. Prezentuje widzowi realistyczny portret współczesnego Bhutanu. przeczytaj recenzję

Szron — Łagodna poetyka i powolne tempo niosą u Bartasa bombę: przeszywający obraz międzyludzkich relacji i portret najbliższej nam wojny, o której zdążyliśmy zapomnieć. przeczytaj recenzję

Miś Bamse i córka wiedźmy — "Miś Bamse i córka wiedźmy" to prosta lekcja otwartości, sympatyczna opowiastka o przyjaźni ponad podziałami i przypomnienie, że to, co najcenniejsze, nie musi świecić się złotym blaskiem. przeczytaj recenzję

DJ — Znowu bolą chwile ciszy, w których słychać głównie sztuczną ciszę studia nagraniowego. Jeszcze trochę poczekamy na polski "Berlin Calling". przeczytaj recenzję

Gniew — Występ Blooma będzie dla wielu zaskoczeniem. Rola milczącego, pokaleczonego emocjonalnie faceta z tajemnicą to być może najmocniejszy występ w jego dorobku i jasny punkt tego interesującego, mocnego, ale niespójnie prowadzonego filmu. przeczytaj recenzję

Studniówk@ — "Studniówk@" to film żenujący na niezliczenie wielu poziomach i wielu rzeczy można Alessandro Leone odmówić, ale nie braku autoironii i autodystansu. przeczytaj recenzję