Aktywność

@amondemon76 @Sweet_Foxy
A mówiłem, że Prime to grubsza sprawa :D super, że już jest ustalone, tylko teraz trzeba weryfikować czy system automatycznie nie przypisuje tytułów poza abonamentem do bazy. Apple chyba też ma takie opcje u siebie, ale w mniejszym stopniu.

Słaby ten odcinek, jak niektóre mnie na prawdę zainteresowały i można powiedzieć, że jakoś tam wciągnęły, ten zupełnie nie. Takie tam bajdy o nacjonaliście. Słabe.

Urokliwy film, z dwójką przekomarzających się dawnych znajomych. Naprawdę można się pośmiać, a film, co rzadko się zdarza, jest zdecydowanie lepszy w drugiej połowie. A skecz z pielęgniarką to już w ogóle mistrzostwo. Niestety żarty i gry słowne są raczej nie do oddania w naszym języku.

Bardzo mi się podoba to co piszesz, aż muszę w końcu obejrzeć ten film. Już dodany do listy "do obejrzenia". "Nawet Hollywoodu" :) Nie tak ciężko tam dorównać, a nawet być dużo lepszym.

Większość tych odcinków Malanowskiego i spółki jest średniawa koło 4, ale ten się wybija. Podobał mi się, że nawet daję szósteczkę. Anna Lucińska jako Anna Wilk bardzo powabna. :)

Guillermo del Toro to magik kina, uwielbiam go jako reżysera. Pada tylko pytanie na ile będzie miał wolną rękę w tworzeniu dzieła. Nie ufam tej platformie i boję się, że będą wpływać na jego plany. Oby nie! Tak czy siak czekam z niecierpliwością.

Dość ciekawy odcinek. Michał Zieliński znakomicie odegrał rolę zaginionego / odnalezionego chłopaka z przejściami. Odcinek generalnie daje dużo do myślenia i to jego największa zaleta. Rola Śleszyńskiej (swoją drogą dobrej aktorki) strasznie denerwująca.

A ja pojmuję, bo miałem przyjemność być rok temu na Sycylii – i uważam, że Katania jest dużo ładniejsza niż takie Palermo.

Z której autor powieści na pewno byłby dumny.

To jeden z tych filmów, które nigdy nie przeminą z wiatrem. Moja ścisła czołówka najlepszych filmów włoskich wszechczasów. Burt Lancaster, Claudia Cardinale i Alain Delon udowodnili w tym obrazie, że należą do elity aktorskiej nie tylko europejskiego, ale i nawet Hollywoodu. A Luchino Visconti zarówno tym obrazem (jak i "Śmiercią w Wenecji") udowodnił, że można śmiało postawić go na tej samej półce reżyserskiej z Giuseppe Tornatore i Federico Fellinim. Stroje, scenografia, muzyka, plenery, wspomniane przeze mnie już wcześniej aktorstwo – filmy z XX wieku można pochłaniać i smakować łyżkami czy widelcem, jak każdemu jest wygodnie. Polecam z całego serca obejrzeć "Lamparta".