Ciekawostki filmowe

Produkcja oparta jest na popularnej operetce o tym samym tytule autorstwa Augusta Neidharta i Leona Jessela.

Produkcja ta jest znana przede wszystkim jako ostatni występ kinowy Ledy Gys, jednej z wielkich gwiazd włoskiego kina niemego. Film ten wyznacza koniec pewnej ery dla głównej aktorki, która po tej produkcji wycofała się z życia publicznego, aby poświęcić się rodzinie po wyjściu za mąż za producenta Gustavo Lombardo.

W powieści nie doszło do ostatecznej konfrontacji ojca i syna.

Film miał premierę telewizyjną dopiero w 1997 roku (4 lata po produkcji), co było dość typowe dla wielu produkcji TVP z początku lat 90.

To drugi film Allena, w którym Joe Mantegna i Judy Davis grają małżeństwo.

Film był kręcony m.in. w okolicach Zawoi, co upamiętniono specjalną wystawą zorganizowaną przez Filmotekę Narodową – Instytut Audiowizualny.

Film to klasyczny zapis występu wodewilowego zrealizowany w systemie Vitaphone, który pozwalał na synchronizację obrazu z dźwiękiem nagranym na płytach gramofonowych.

Film powstał przede wszystkim jako materiał promocyjny orkiestry Raya Ventury.

Taśma filmowa mierzyła 3289 metrów.

Film jest uznawany za zaginiony.

Cała seria The Voice of Hollywood jest uznawana za jeden z najwcześniejszych prototypów współczesnych nocnych talk-show. Zamiast tradycyjnej fabuły, oferowała ona luźne rozmowy i występy gwiazd w studiu.

Film został nakręcony w okresie od 21 maja do 13 lipca 1951 roku.

Film został nakręcony w okresie od lipca do sierpnia 1975 roku.

Jeff Daniels został poproszony o powtórzenie roli Flapa Hortona, ale wcześniej obiecał Johnowi Hughesowi, że wystąpi w filmie 101 dalmatyńczyków i nie mógł zagrać w sequelu Czułych słówek.

W 1935 roku powstał dźwiękowy remake z Merle Oberon i Fredricem Marchem, który zdobył Oscara za scenografię.