Film został nakręcony w okresie od 2 listopada 1950 roku do 11 stycznia 1951 roku.

Film "Positive" z 1918 roku to jedno z pierwszych dzieł w karierze Lewisa Milestone'a, zrealizowane podczas jego służby w armii amerykańskiej. Milestone stworzył go, służąc w Signal Corps (Korpusie Sygnałowym Armii USA), gdzie zajmował się produkcją materiałów szkoleniowych dla żołnierzy przygotowujących się do udziału w I wojnie światowej.

Taśma filmowa umieszczona była na 1 rolce filmowej.

Światowa premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu w czerwcu 2015 roku.

Z powodu konfliktów harmonogramowych z The Batman Part II (2027) Greig Fraser nie powróci jako kierownik zdjęć. Zamiast tego zastąpił go Linus Sandgren.

Podczas premiery w kinach stosowano efekty zapachowe – przez wentylację rozpylano aromat kwiatów pomarańczy podczas finałowego numeru "Orange Blossom Time".

Bruce Campbell zastawił majątek swojej rodziny w północnym Michigan, aby Sam Raimi nie tylko mógł dokończyć film, ale także nagrać go na taśmie 35 mm, co było wymagane do dystrybucji kinowej. Raimi był tak wdzięczny Campbellowi za wsparcie finansowe, że wymienił go jako współproducenta.

W 2018 roku film został odrestaurowany w rozdzielczości 2K z oryginalnego negatywu oraz kopii na nośniku nitrocelulozowym za pośrednictwem dystrybutora Les Films de la Pléaide we współpracy z siostrzaną firmą Les Films du Jeudi i przy wsparciu CNC.

Taśma filmowa mierzyła 1927 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 2419 metrów.

Choć technicznie jest to seria 16 zdjęć wykonanych na jednej szklanej płycie, a nie ciągła taśma filmowa, nagranie to udowodniło, że Louis Le Prince opracował technologię zdolną do symulacji ruchu. Według niektórych źródeł, oryginalne nagranie mogło trwać nawet 13 sekund, jednak do dziś przetrwało jedynie wspomniane 16 klatek.

Kobieta występująca w filmie, to jedna z modelek Muybridge’a, prawdopodobnie zidentyfikowana w rejestrach jako Modelka nr 20. W tamtym czasie Muybridge często zatrudniał studentki, tancerki lub kobiety z klasy robotniczej do pozowania w ruchu.

Scenariusz oparto na pantomimicznym numerze magicznym, który Méliès wystawiał wcześniej w swoim teatrze Théâtre Robert-Houdin.

Choć akcja toczy się w głębi Niemiec, sceny w nadmorskim kurorcie kręcono w Świnoujściu (wówczas Swinemünde).

Film słynie z eksperymentalnego montażu i surrealistycznych obrazów (np. słynna sekwencja z wirówką). Eisenstein, w przeciwieństwie do swoich wcześniejszych dzieł, skupił się tu na indywidualnej bohaterce zamiast na bezimiennych masach.