Ciekawostki filmowe

Taśma filmowa mierzyła 1927 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 2419 metrów.

Choć technicznie jest to seria 16 zdjęć wykonanych na jednej szklanej płycie, a nie ciągła taśma filmowa, nagranie to udowodniło, że Louis Le Prince opracował technologię zdolną do symulacji ruchu. Według niektórych źródeł, oryginalne nagranie mogło trwać nawet 13 sekund, jednak do dziś przetrwało jedynie wspomniane 16 klatek.

Kobieta występująca w filmie, to jedna z modelek Muybridge’a, prawdopodobnie zidentyfikowana w rejestrach jako Modelka nr 20. W tamtym czasie Muybridge często zatrudniał studentki, tancerki lub kobiety z klasy robotniczej do pozowania w ruchu.

Scenariusz oparto na pantomimicznym numerze magicznym, który Méliès wystawiał wcześniej w swoim teatrze Théâtre Robert-Houdin.

Choć akcja toczy się w głębi Niemiec, sceny w nadmorskim kurorcie kręcono w Świnoujściu (wówczas Swinemünde).

Film słynie z eksperymentalnego montażu i surrealistycznych obrazów (np. słynna sekwencja z wirówką). Eisenstein, w przeciwieństwie do swoich wcześniejszych dzieł, skupił się tu na indywidualnej bohaterce zamiast na bezimiennych masach.

Produkcja oparta jest na popularnej operetce o tym samym tytule autorstwa Augusta Neidharta i Leona Jessela.

Produkcja ta jest znana przede wszystkim jako ostatni występ kinowy Ledy Gys, jednej z wielkich gwiazd włoskiego kina niemego. Film ten wyznacza koniec pewnej ery dla głównej aktorki, która po tej produkcji wycofała się z życia publicznego, aby poświęcić się rodzinie po wyjściu za mąż za producenta Gustavo Lombardo.

W powieści nie doszło do ostatecznej konfrontacji ojca i syna.

Film miał premierę telewizyjną dopiero w 1997 roku (4 lata po produkcji), co było dość typowe dla wielu produkcji TVP z początku lat 90.

To drugi film Allena, w którym Joe Mantegna i Judy Davis grają małżeństwo.

Film był kręcony m.in. w okolicach Zawoi, co upamiętniono specjalną wystawą zorganizowaną przez Filmotekę Narodową – Instytut Audiowizualny.

Film to klasyczny zapis występu wodewilowego zrealizowany w systemie Vitaphone, który pozwalał na synchronizację obrazu z dźwiękiem nagranym na płytach gramofonowych.

Film powstał przede wszystkim jako materiał promocyjny orkiestry Raya Ventury.