Premiera światowa filmu miała miejsce na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Black Nights w Tallinnie (PÖFF).

Zgodnie z informacjami dostępnymi w bazach archiwalnych, nie przetrwały żadne kopie tego filmu, co sprawia, że jest on uznawany za zaginiony.

Włoska cenzura zatwierdziła film 25 marca 1977 roku.

Efekt dźwiękowy „Wilhelm scream” można usłyszeć w kilku momentach filmu.

Cineplex Odeon Films początkowo planowało samodzielną dystrybucję filmu w USA i Kanadzie po zakupie praw, jednak z powodu zmian organizacyjnych zrezygnowano z dystrybucji w Stanach Zjednoczonych i sprzedano prawa firmie Miramax Films, zachowując prawa międzynarodowe, w tym kanadyjskie.

Film otrzymał ocenę „B” od National Legion of Decency — częściowo moralnie kontrowersyjny.

Co ciekawe, w niektórych archiwach zachowała się wersja niema tego filmu. W okresie przejściowym z kina niemego na dźwiękowe studia często przygotowywały obie wersje, aby móc wyświetlać film w kinach, które nie posiadały jeszcze odpowiedniej aparatury nagłaśniającej.

Peter Lorre i Jack Nicholson lubili improwizować kwestie, co denerwowało Borisa Karloffa, który pracował na podstawie scenariusza.

Film został wyprodukowany przez Film Booking Offices of America (FBO). Ciekawostką jest, że szefem tej wytwórni był w tamtym czasie Joseph P. Kennedy (ojciec przyszłego prezydenta USA, Johna F. Kennedy'ego), który zbił fortunę na produkcji tanich, popularnych filmów rozrywkowych.

To jedyny film, w którym Richard Dix i William Powell wystąpili razem.

Taśma filmowa mierzyła 2642 metry.

Kluczowa scena filmu – wyścig z czasem, by powstrzymać egzekucję – kończy się spektakularną katastrofą kolejową. W tamtym okresie twórcy często kupowali stare parowozy i naprawdę zderzali je ze sobą, aby uzyskać jak najbardziej realistyczny efekt na ekranie.

Fakt, że film uznaje się za zaginiony, nie jest rzadkością dla produkcji z 1923 roku. Szacuje się, że nawet 75-90% filmów niemych z tamtego okresu przepadło na zawsze z powodu rozkładu taśmy nitrocelulozowej lub pożarów w archiwach wytwórni.

Grający główną rolę James Kirkwood był jedną z największych gwiazd tamtej ery. Co ciekawe, zanim został aktorem, był odnoszącym sukcesy reżyserem, co prawdopodobnie pomogło mu w budowaniu tak emocjonalnej kreacji bohatera niesłusznie oskarżonego o morderstwo.

Film jest jednym z przykładów produkcji osadzonych w okresie tzw. "starej Kalifornii" (pod rządami meksykańskimi), co było popularnym motywem w niemym kinie, romantyzującym historię tego stanu.