Ciekawostki filmowe

Robert Duvall i Billy Bob Thornton współpracowali przy kilku filmach.

Taśma filmowa mierzyła 2505 metrów.

Theda Bara była jedną z największych gwiazd kina niemego i pierwszym ekranowym „wampem”. Zagrała w około 40 filmach, z których przetrwały zaledwie dwa. Dokument prezentuje kilkusekundowy, bezcenny fragment jej słynnej Kleopatry (1917), ukazujący aktorkę w niezwykle skąpym jak na tamte czasy kostiumie.

Polska wersja dubbingu miała premierę 2 grudnia 2025 roku na platformie SkyShowtime.

Pies z filmu wabi się Indy i jest retrieverem nowoszkockim.

Taśma filmowa mierzyła 397 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 650 metrów.

Film został nakręcony w okresie od 24 stycznia do 2 kwietnia 1951 roku.

Widzowie mogą zauważyć u Brooks specyficzny sposób mówienia. Jest to tzw. akcent transatlantycki (mieszanka amerykańskiego i brytyjskiego), którego uczono aktorów w erze przechodzenia z kina niemego na dźwiękowe, aby ich dykcja brzmiała bardziej prestiżowo.

Premiera filmu w 1965 roku miała miejsce tuż przed rewolucją kulturową lat 60. (era hippisowska, rock and roll). Dziś film postrzegany jest jako ostatni wielki hołd dla klasycznego, staroświeckiego glamuru „Złotej Ery Hollywood”.

Taśma filmowa mierzyła 565 metrów.

W 1952 roku powstał dźwiękowy remake o tym samym tytule, w którym wystąpili Groucho Marx i William Bendix.

Choć wiele filmów niemych zaginęło, ten dokument został zabezpieczony m.in. przez Bibliotekę Kongresu USA oraz archiwa Paramountu.

Ze względu na to, że film zaginął, jego wizualna strona jest znana jedynie z zachowanych fotosów reklamowych oraz kart lobby (lobby cards).

Film nie zachował się do naszych czasów w żadnym znanym archiwum filmowym. Ostatnia znana kopia na taśmie nitrocelulozowej znajdowała się w magazynach Paramount jeszcze w 1971 roku. Niestety, gdy archiwista David Shepard z American Film Institute (AFI) próbował ją pozyskać do celów konserwatorskich, pracownicy wytwórni zauważyli oznaki rozkładu (charakterystyczny proszek na taśmie) i – zgodnie z ówczesnymi surowymi procedurami bezpieczeństwa – natychmiast wrzucili film do zbiornika z wodą i oddali do utylizacji. Incydent ten doprowadził do zmiany standardów niszczenia starych filmów w studio. Choć film uznaje się za stracony, historycy kina zachowują nadzieję, że kopia mogła przetrwać w prywatnych zbiorach lub zagranicznych archiwach (np. w Europie czy Azji), gdzie film był dystrybuowany pod koniec lat 20..