Film został wyprodukowany przez Winstona O'Keefe'a. Choć projekt nie stał się samodzielnym serialem, w tamtym okresie podobne piloty często emitowano w ramach antologii takich jak Vacation Playhouse.

Inżynierowie dźwięku Universalu musieli podczas nagrań piosenek tak ustawiać mikrofony, by sopran Deanny brzmiał nieco lżej i „młodziej”. Jej naturalna technika operowa była tak doskonała, że brzmiała jak u dorosłej kobiety, co kłóciło się z wizerunkiem 15-letniej bohaterki.

Scenariusz powstawał w rekordowym tempie – główne zręby dialogów napisano w zaledwie dwa tygodnie, aby zdążyć przed zakontraktowanymi terminami Fredrica Marcha, który miał już zaplanowane kolejne produkcje w MGM.

Film jest dziś uważany za pozycję dość rzadką i trudną do zdobycia w wysokiej jakości, mimo że Nancy Carroll była w tamtym czasie jedną z najbardziej zapracowanych gwiazd (kręciła średnio jeden film na dwa miesiące).

Mimo że film ma już niemal sto lat, zachowała się jego kompletna kopia, która jest obecnie dostępna w archiwach cyfrowych, takich jak Internet Archive.

Dla reżysera Franka Tuttle’a był to jeden z pierwszych dużych sprawdzianów w gatunku tzw. sophisticated comedy. Później Tuttle stał się legendą kina noir (wyreżyserował m.in. „Pistolet do wynajęcia” z Alanem Laddem).

Co ciekawe, film ten jest obecnie dostępny w całości w serwisach takich jak YouTube, co pozwala współczesnym widzom zapoznać się z tą rzadko wspominaną produkcją.

Nancy Carroll wystąpiła w tym filmie w roli Grace Clark, tworząc postać kobiety, która mimo moralnych oporów decyduje się na lojalność wobec ukochanego oszusta. Aktorka musiała na potrzeby tej roli zrezygnować z bardziej cukierkowego wizerunku, z którego była znana we wczesnych musicalach, na rzecz dojrzałego dramatu.

Columbia Pictures, będąca wówczas studiem o mniejszym budżecie niż giganci tacy jak MGM, wykorzystała w tym filmie elementy luksusowych dekoracji z produkcji „The Night Mayor” (1932). Zostały one przemalowane i przearanżowane na potrzeby apartamentu Paula Vanderkilla.

Ze względu na tematykę morderstwa małżeńskiego i krytykę instytucji małżeństwa, film napotkał trudności z cenzurą w niektórych krajach europejskich, gdzie obawiano się, że może on podważać autorytet prawa i tradycyjnych wartości rodzinnych.

Przez wiele lat „Oskarżona” była filmem trudnym do zdobycia w oficjalnym obiegu. Zachowanie kopii w dobrym stanie zawdzięczamy głównie archiwom uniwersyteckim oraz zbiorom Biblioteki Kongresu, które przechowują negatywy i odbitki zabezpieczone przed degradacją taśmy nitrocelulozowej.

Dokument szczerze opisuje zmagania Swayze’ego z chorobą alkoholową i „demonami”, które doprowadziły do rocznej separacji z żoną przed jego diagnozą. Para ostatecznie wróciła do siebie i pozostała małżeństwem przez 34 lata, aż do jego śmierci.

Na etapie pisania scenariusza studio Paramount Pictures rozważało zmianę profesji głównego bohatera z agenta ubezpieczeniowego na policjanta, aby film był bardziej zgodny z duchem walki z przestępczością. Ostatecznie jednak pozostano przy pierwotnym pomyśle Johna Wilstacha, uznając, że motyw prywatnej zemsty agenta ubezpieczeniowego za śmierć ojca jest bardziej emocjonalny dla widza.

Podczas kręcenia sceny balu wykorzystano autentyczną biżuterię z kolekcji Pauline Frederick. Aktorka odmówiła założenia rekwizytów przygotowanych przez studio, twierdząc, że prawdziwa dama jej rangi nigdy nie założyłaby „szkiełek”, co zmusiło wytwórnię do zatrudnienia dodatkowej ochrony na planie.

Produkcja filmu kosztowała 7000 dolarów. Reżyser Robert Rodriguez zebrał 3000 dolarów. Aby zdobyć resztę pieniędzy zgłosił się na ochotnika do badań nad lekami w roli tzw. „szczura laboratoryjnego” (testował lek obniżający poziom cholesterolu). Peter Marquardt, który zagrał w filmie Moco, również „pracował” w ten sposób.