Słynna scena otwierająca film – widok przez nogę inwalidy wojennego na paradę zwycięstwa – jest uważana za jeden z najbardziej wymownych obrazów pacyfistycznych w historii kina. Lubitsch wymyślił ten kadr, aby od razu ustawić antywojenny ton całej opowieści.

Okres zdjęciowy filmu trwał niespełna miesiąc na przełomie maja i czerwca 1932 roku. Pośpiech wynikał z faktu, że Nancy Carroll miała zaplanowane kolejne zdjęcia dla innej wytwórni, a studio Warner Bros. chciało wypuścić film do kin jeszcze przed jesiennym sezonem premier.

Film został nakręcony w okresie od 15 sierpnia 1950 roku do kwietnia 1951 roku.

Zdjęcia do filmu realizowano w maju i czerwcu 1932 roku. Prace przebiegały w bardzo koleżeńskiej atmosferze, a Randolph Scott i Cary Grant spędzali przerwy między ujęciami na wspólnym trenowaniu gry w golfa, co stało się ich dożywotnią pasją.

Promocja filmu w Europie kładła duży nacisk na fakt, że Nancy Carroll osobiście dobierała kostiumy do swojej roli, inspirując się modą paryską tamtego okresu. Miało to przyciągnąć do kin żeńską publiczność zainteresowaną najnowszymi trendami, mimo mrocznej tematyki samego obrazu.

Film powstał przed wprowadzeniem restrykcyjnego Kodeksu Haysa, co pozwalało na odważniejsze ujęcia (np. eksponowanie nóg Nancy Carroll) oraz bardziej swobodne podejście do relacji damsko-męskich.

Film powstał w samym środku transformacji Hollywood – wiele kin wciąż nie było gotowych na dźwięk, więc Paramount przygotował również wersję niemą. Była ona jednak montowana zupełnie inaczej, aby plansze z napisami mogły oddać emocje, które w wersji dźwiękowej przekazywał głos Nancy Carroll.

Ocalałe fragmenty filmu są dziś częścią prestiżowego projektu „Unseen Cinema”, który zbiera resztki zaginionych arcydzieł awangardy. Dzięki temu współcześni badacze mogą analizować, jak w 1929 roku próbowano wizualnie przedstawić abstrakcyjne pojęcia, takie jak wzrosty i spadki kursów akcji.

Sceny ukazujące opuszczanie Nome przez ostatni statek w sezonie realizowano przy użyciu materiałów archiwalnych oraz ujęć portowych, co miało nadać produkcji dokumentalnego autentyzmu i podkreślić ostateczność odcięcia grupy od cywilizacji.

Zdjęcia realizowano w Paramount Astoria Studios w Queens w Nowym Jorku. Bliskość Broadwayu pozwoliła na zaangażowanie autentycznych artystek rewiowych z lat 1900–1910 (m.in. Kay Deslys czy Jane Crowley) do ról statystek, co nadało produkcji dokumentalnego autentyzmu.

Powieść „Filiżanka czarnej kawy” została opublikowana w 1970 roku w serii „Ewa wzywa 07…”

Bill Paxton był brany pod uwagę do roli trenera.

Film Dorothy Arzner jest dziś analizowany przez historyków kina jako rzadki przykład kobiecej perspektywy na problem molestowania i nadużyć władzy w teatrze (wątek producenta wykorzystującego aktorki), co czyni ten zaginiony tytuł niezwykle progresywnym jak na standardy 1928 roku.

Okres zdjęciowy był wyjątkowo krótki i intensywny, trwał niespełna pięć tygodni, co wymuszało na Jacku Holcie i Nancy Carroll pracę od świtu do zmierzchu, aby maksymalnie wykorzystać naturalne światło pustynne, kluczowe dla estetyki filmu.

Mimo braku ścieżki dźwiękowej na taśmie, do filmu dołączano specjalne arkusze cue sheets dla orkiestr kinowych, które zawierały instrukcje dotyczące synchronizacji muzyki jazzowej z konkretnymi gagami, co miało na celu stworzenie iluzji nowoczesnego, „brzmiącego” widowiska wciąż pozostającego w sferze obrazu niemego.