sław

Grzech — Ludzie, władza, polityka, sam Michelangelo są w filmie Konczałowskiego tylko mrówkami, prymitywnymi stworzeniami, rojącymi swe wielkie idee. przeczytaj recenzję

Malowany ptak — Nie powiem, że jestem jednoznacznie na tak, że udało się dojść tam, gdzie doszedł Elem Klimow w swoim apokaliptycznym „Idź i patrz”. przeczytaj recenzję

Konferencja — ”Konferencja” to kino minimalistyczne, przez które brniemy z mozołem, by zrozumieć, co oznacza dziś słowo „ocalony”. przeczytaj recenzję

Twarz — Szumowska wygrywa na całej linii, bowiem tę prawdziwą historię przenika aura bajkowej przypowiastki, która powoduje, że ta „polska” historia nabiera uniwersalnego, humanitarnego wymiaru. przeczytaj recenzję

Wieża. Jasny dzień. — „Wieża. Jasny dzień” to przerażający horror, horror, który może się spełnić. przeczytaj recenzję

Trzy billboardy za Ebbing, Missouri — McDonagh okazuje się, że stereotypy to nie tylko postrzeganie uciśnionych mniejszości, ale także ci, którym z góry przypisujemy negatywne role. przeczytaj recenzję

Człowiek z magicznym pudełkiem — Uświadamiam – ten film jest bardziej pornograficzny od „Smoleńska”. przeczytaj recenzję

Łagodna — Nie przypuszczałem, że kino może mną jeszcze wstrząsnąć. A jednak. przeczytaj recenzję

Przeżyć: metoda Houellebecqa — Bohaterowie tego filmu to bywalcy zakładów psychiatrycznych, ludzie po próbach samobójczych, nieładni, niezaakceptowani, niepogodzeni ze światem, żyjący w szczelinie rozpaczy. przeczytaj recenzję

Botoks — „Botoks” jest o Polsce i może byłoby lżej, żeby był z innego, lepszego świata, ale nie jest. „Botoks” to rachunek wystawiony post-demoludowemu krajobrazowi, wystawiony bez kurtuazji i po chamsku. przeczytaj recenzję