Łagodna 2017

Krotkaya

Kobieta o przykuwającej uwagę, spokojnej twarzy, dostaje zwrot listów, które wysyłała do męża przebywającego w więzieniu. Wyrusza w drogę, aby dowiedzieć się o jego losach. Wszelkie informacje, które stara się zdobyć, okazują się jednak tajemnicą państwową. Postanawia w końcu pojechać sama do uwięzionego.

Reżyseria
Scenariusz
Aktorzy
, ,

Zwiastuny Zobacz wszystkie 2 zwiastuny

Zdjęcia Zobacz wszystkie 47 zdjęć

Obsada Zobacz pełną obsadę

Vasilina Makovtseva
jako Łagodna
Marina Kleshcheva
jako Współczująca kobieta
Liya Akhedzhakova
jako Aktywistka ruchu praw człowieka
Valeriu Andriuta
jako Mężczyzna z siną twarzą
Boris Kamorzin
jako Mężczyzna z zabandażowanymi rękami
Sergei Kolesov
jako Mężczyzna z zepsutymi zębami

Fabuła

Kobieta o przykuwającej uwagę, spokojnej twarzy, dostaje zwrot listów, które wysyłała do męża przebywającego w więzieniu. Wyrusza w drogę, aby dowiedzieć się o jego losach. Wszelkie informacje, które stara się zdobyć, okazują się jednak tajemnicą państwową. Postanawia w końcu pojechać sama do uwięzionego. opis dystrybutora

Gatunek
Dramat

Szczegóły

Premiera
2017-10-27 (kino), 2017-05-25 (świat)
Dystrybutor
Against Gravity
Wytwórnia
Slot Machine
arte France Cinéma
Graniet Film BV zobacz więcej
Kraj produkcji
Francja, Niemcy, Litwa, Holandia
Inne tytuły
Une femme douce (Francja)
A Gentle Creature (tytuł międzynarodowy)
Czas trwania
143 minut
Budżet
2 000 000 EUR

Wiadomości zobacz wszystkie 3 wiadomości

Recenzje

Wyśmienity koncentrat z twórczości Kafki, Gombrowicza i Dostojewskiego. 8
  • 2017-11-06
  • napisana przez
  • zobacz wszystkie moje recenzje

Łagodna to wyśmienity koncentrat z twórczości Kafki, Gombrowicza i Dostojewskiego. Ukazana przestrzeń jest naturalistycznym labiryntem, stale transformującym się i przeobrażającym – w postać Minotaura wciela się system i biurokracja, Tezeuszem zostaje łagodna kobieta z niższych klas o niespotykanie spokojnej twarzy. Przyjdzie jej stoczyć nierówną walkę o honor, godność i sprawiedliwość, zagłębiając się w kolejne kręgi piekła na ziemi.

Siergiej Łoźnica dekonspiruje realia funkcjonowania społeczeństwa na peryferiach Rosji i Białorusi, posługując się w równym stopniu naturalizmem, co groteską. I choć znaczna część filmu przypomina esencję kina Wojciecha Smarzowskiego, brud, smród i "czysta" stają się wyłącznie figurami, odzwierciedlającymi gombrowiczowską groteskę. Już sam tytuł koresponduje tutaj z twórczością Fiodora Dostojewskiego – reżyser i scenarzysta wyciąga stylistyczną konwencję rosyjskiego pisarza, aplikując ją w „Proces” Franza Kafki. Całość przypomina wędrówkę po kolejnych kręgach dantejskiego piekła.

Protagonistka filmu udaje się w podróż do obcego kraju po tym, jak paczka wysłana do męża nie zostaje doręczona. Nie wie, że wkrótce przyjdzie jej zagłębić się w spiralę korupcji i biurokracji, stopniowo dehumanizującą główną bohaterkę. To piekło na ziemi, zaczerpnięte bezpośrednio z „Boskiej komedii” Dantego – podzielone na kręgi brzydoty i nihilizmu.

Kolejne lokacje – uwiecznione na długich ujęciach, charakterystycznych dla twórczości Łoźnicy – stopniowo ulegają zniekształceniu, tworząc pesymistyczną parabolę egzystencji na Białorusi i w Rosji. Niczym w Weselu Smarzowskiego ukazana rzeczywistość istnieje wyłącznie w cynicznym i wyolbrzymionym odbiciu realności. Gdy kieliszki idą w ruch, widz otrzymuje świńską i wulgarną wizję meliny gdzieś na obrzeżach Rosji – w podobny sposób zaaranżowana zostaje każda kolejna scena, aż do cierpkiego finału.

Twórca dokładnie studiuje zachowanie ludzkie – swoją przygodę z kinem rozpoczynał jako dokumentalista, nic dziwnego, że z taką wiarygodnością oddaje w początkowych scenach społeczne realia niższych klas Wschodu. Od dokumentalnej precyzji rozpoczynając każda kolejna sekwencja coraz bardziej targa sztywnymi ramami ukazanego naturalizmu, prezentując tym samym rozpad struktur znanego nam świata.

Przestrzeń produkcji dekonspiruje również postkomunistyczną rzeczywistość (ulice Marksa i Stalina, pomnik Lenina) oraz nieuchronne widmo wojny, powracające w prowadzonych rozmowach.

Niemal każdy element Łagodnej wskazuje na paraboliczność fabuły. Ukazane postacie nie mają imion ani nazwisk, charakteryzuje je wyłącznie zawód lub pewna szczególna cecha. Ich indywidualizm, autonomiczna egzystencja zostają utracone na rzecz włączenia się do ogromnej maszyny biurokracji, bezpowrotnie wchłaniającej niewinnych ludzi. Stają się wyłącznie pustymi i bezwolnymi przedmiotami w obliczu odgórnych rozkazów, nakazów, zakazów.

W ich kontrze postawiona zostaje tytułowa protagonistka – zdeterminowana i wyciszona. Jest jedyną niewinną i czystą postacią w tym bezpowrotnym leju, prowadzącym ku zatraceniu. Nie ma jednak szans wobec gigantycznej maszyny biurek, pism i urzędników, decydujących o ludzkim życiu lub śmierci. W niemal grobowej ciszy, z której znany jest Łoźnica, obserwujemy cierpki gwałt na łagodności.

Twórca wyraźnie sięgnął do literatury krytykującej społeczeństwo na przestrzeni ostatnich 150 lat. Wybrał z niej najdosadniejsze konwencje i motywy, tworząc traumatyczną wizję funkcjonowania ludzi we współczesnym świecie. Dogłębnie zaczytał się w Kafce. Równocześnie nie zapomniał o politycznym kontekście relacji białorusko-rosyjski.

Łagodna to dzieło przewrotne i groteskowe – w bardzo cierpkiej definicji tych słów.

Czy ta recenzja była pomocna? Tak Nie

Powiązane filmy Zobacz wszystkie 4 powiązane

Komentarze 0

Avatar square 200x200

Współtworzą