Jan Stąpor

W starym, dobrym stylu — "W starym, dobrym stylu" jest sympatyczną produkcją, która z przymrużeniem oka i zgrabnie poprowadzonym humorem przedstawia starość jako swoistą, drugą młodość pozwalającą na równie intensywne cieszenie się życiem co za młodu. przeczytaj recenzję

Wonder Woman — "Wonder Woman" w reżyserii Patty Jenkins miało być ratunkiem dla tonącego pod własnym ciężarem kinowego uniwersum DC. Niestety ten ratunek nigdy nie nadszedł. przeczytaj recenzję

Jutro będziemy szczęśliwi — Choć film nie zdradza, aby powstał według bardziej przemyślanego zamysłu, bowiem estetyką przypomina podobne mu produkcje z gatunku komedii obyczajowych, które wiszą na afiszu nie dłużej niż przez miesiąc, to jednak na swój sposób przykuwa uwagę, dzięki czemu podczas seansu nie odczuwa się marnowania czasu. przeczytaj recenzję

Martwe wody — Dumont przyzwyczaił nas do kreślenia nietuzinkowych rzeczywistości, w których aura surrealizmu zgrabnie łączy się z zimnym naturalizmem świata, w którym przyszło żyć równie skomplikowanym co rozedrgan... przeczytaj recenzję

Carrie Pilby — Jest filmem miotającym się pomiędzy kilkoma konwencjami – z jednej strony ociera się o gatunek komedii romantycznej, aby chwilę później zaprzeczyć jej wszystkim prawidłom, zaś w kolejnej scenie flirtuje z gatunkiem indie. przeczytaj recenzję

Stylistka — Jest to obraz zarówno niedopracowany, jak i niezwykle motywujący do zastanowienia się po skończonym seansie – a takich produkcji zdaje się być naprawdę mało. przeczytaj recenzję

Zwariować ze szczęścia — Z początku można dać się zwieść nieco „lekkiemu” charakterowi produkcji, zakładając, że jest to komedia, jednak pod tą powierzchnią skrywa się prawdziwy film, który w elokwentny sposób porusza tematy walki z systemem, narzuconych przez społeczeństwo ról, rozliczania się z przeszłością, czy walką o drugą szansę, której system nie uznaje – lecz ludzie już tak. przeczytaj recenzję

Mr. Gaga — "Mr. Gaga" jest obrazem, który trafi do każdego rodzaju widza – nawet takiego, który nie czuje się najbardziej zaznajomiony z tańcem czy konkretnym gatunkiem muzycznym. przeczytaj recenzję

Planetarium — Jest obrazem ociosanym z dramatyczności, przez co nie wywołuje typowych emocji, do jakich przyzwyczaiło nas podobne kino. przeczytaj recenzję

Mów mi Vincent — Nie jest obrazem zaskakującym ani też nadmiernie porywającym, jednak jest na tyle dobrze skonstruowaną opowieścią z barwnie wykreowanymi bohaterami, iż warto poświęcić mu półtorej godziny. przeczytaj recenzję