Kamil Witek

Fiord — To jeden z tych filmów, które nie zostawiają po sobie pojedynczych scen, lecz stan permanentnego dyskomfortu. przeczytaj recenzję

Papierowy tygrys — Tytuł okazuje się trafny nie tylko wobec swojego bohatera. Sam film również sprawia wrażenie groźniejszego i odważniejszego, niż jest w rzeczywistości. przeczytaj recenzję

Gorzkie święta — Almodóvar patrzy na własne kino z czułością, od czasu do czasu uśmiecha się do niego ironicznie, lecz ani przez moment nie próbuje go zakwestionować. przeczytaj recenzję

Hot Spot — Ma ambicję zabrać głos w dyskusji o świecie jutra, ale ostatecznie nie wnosi do niej niczego, czego nie słyszeliśmy już wielokrotnie. przeczytaj recenzję

El ser querido — "Natura miłości" sugeruje, że kamera nie tyle wydobywa prawdę, ile pozwala ją starannie wyreżyserować. przeczytaj recenzję

Josephine — Nie pozostawia po sobie poczucia emocjonalnego spustoszenia. Zostawia coś znacznie trudniejszego do nazwania: świadomość, że dzieciństwo nie kończy się w jednej chwili, lecz wykrusza po kawałku. przeczytaj recenzję

Father, Mother, Sister, Brother — Ogląda się to z przyjemnością, momentami nawet z czułością, ale po napisach końcowych zostaje tylko lekkie westchnienie: szkoda, że to wszystko tak bardzo „jak zawsze”. przeczytaj recenzję

Kopnęłabym cię, gdybym mogła — To film, który wciąga jak powolne tonięcie. Ale jest w nim też coś kojącego – świadomość, że ktoś potrafił nazwać to, co zwykle zostaje przemilczane. przeczytaj recenzję

Blue Moon — To film zbudowany na rytmie przemijania, chwilami pięknie nieskładny, jak improwizacja, w której artysta waha się, czy jeszcze grać, czy już zejść ze sceny. Nie ma tu oczyszczenia ani wielkiego finału, raczej ciche pogodzenie – ze światem, z rolą, z samym sobą. przeczytaj recenzję

Desperat — W skali Van Santa – to film ciekawy, choć nie wybitny. W skali widza – seans, po którym trudno się spierać, ale jeszcze trudniej zachwycać. Piękny w formie, chłodny w treści. przeczytaj recenzję