Lillian Roth, właściwie Lillian Rutstein, urodziła się 13 grudnia 1910 roku w Bostonie w stanie Massachusetts jako córka Katie Rutstein i Maxa Rutsteina, żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej. Jej matka była związana ze sceną, co sprawiło, że Lillian bardzo wcześnie rozpoczęła karierę artystyczną. Już jako dziecko występowała w wodewilu, zasłynęła talentem do parodii – naśladowała m.in. Sophie Tucker – i szybko trafiła na Broadway. Jako nastolatka była jedną z głównych gwiazd legendarnych rewii „Ziegfeld Follies” (1927–1928), co stanowiło jedno z najwyższych wyróżnień w ówczesnym teatrze muzycznym. Na początku lat 30. rozpoczęła karierę filmową w Hollywood. Największą popularność przyniosła jej rola Arabelli Rittenhouse w komedii „Animal Crackers” (1930) u boku braci Marx, w której wykonała piosenkę „Why Is It So?”. Występowała głównie w filmach muzycznych i komediach, budując wizerunek energicznej, nowoczesnej bohaterki. Mimo sukcesów jej kariera zaczęła słabnąć w połowie dekady, a problemy osobiste zaczęły dominować nad działalnością artystyczną. Zmagała się z ciężkim alkoholizmem, o którym zdecydowała się publicznie opowiedzieć w autobiografii „I'll Cry Tomorrow” (1954). Książka stała się fenomenem wydawniczym – sprzedała się w milionach egzemplarzy i przełamała społeczne tabu dotyczące kobiecego uzależnienia od alkoholu w Stanach Zjednoczonych. Na jej podstawie powstał film „I'll Cry Tomorrow” (1955), w którym Roth sportretowała Susan Hayward; aktorka otrzymała za tę rolę nagrodę w Cannes oraz nominację do Oscara. W 1962 roku Lillian Roth powróciła na Broadway w musicalu „I Can Get It for You Wholesale”, gdzie występowała m.in. u boku debiutującej Barbry Streisand. Jej późniejsza kariera obejmowała również występy telewizyjne i koncertowe, a sama Roth stała się jedną z pierwszych znanych postaci publicznych otwarcie mówiących o trzeźwości i procesie zdrowienia. W życiu prywatnym wychodziła za mąż pięć lub sześć razy (w zależności od sposobu liczenia unieważnień). Jej małżeństwa były często burzliwe, a część partnerów wykorzystywała jej majątek. Ostatnim i najważniejszym mężem był Thomas Burt McGuire, który jako trzeźwy alkoholik wspierał ją w utrzymaniu abstynencji przez blisko dwie dekady. Nie miała dzieci. Lillian Roth zmarła 12 maja 1980 roku w Nowym Jorku w wieku 69 lat wskutek wylewu. Została pochowana na cmentarzu Mount Pleasant Cemetery w Hawthorne w stanie Nowy Jork. Pozostaje postacią znaczącą zarówno dla historii Broadwayu i wczesnego kina dźwiękowego, jak i dla społecznej świadomości problemu uzależnień – jako artystka, która odniosła sukces, upadła i publicznie opowiedziała o swojej walce, torując drogę innym do otwartego mówienia o chorobie alkoholowej. Warto dodać, że Lillian Roth była jedną z nielicznych gwiazd, które po publikacji swojej spowiedzi w „I'll Cry Tomorrow” stały się nieformalnymi ambasadorkami Anonimowych Alkoholików, co w latach 50. wymagało ogromnej odwagi cywilnej i na zawsze zmieniło postrzeganie uzależnień w Hollywood.