Cecil Cunningham urodziła się 2 sierpnia 1887 roku w St. Louis w stanie Missouri. Swoją drogę artystyczną rozpoczęła jako piosenkarka i aktorka rewiowa, debiutując na nowojorskich scenach w chórkach operetkowych. Dzięki silnemu głosowi i ogromnej pewności siebie szybko awansowała do ról solowych, stając się jedną z gwiazd broadwayowskich produkcji i wodewili. Występowała w prestiżowych rewiach, takich jak „Ziegfeld Follies”, gdzie zyskała opinię artystki o nienagannej dykcji i wyrazistym talencie komediowym. Choć w epoce kina niemego pojawiała się na ekranie sporadycznie, era dźwiękowa pozwoliła jej wykreować unikalny typ postaci – inteligentnej, ironicznej i często cynicznej kobiety z wyższych sfer, która nie obawiała się konfrontacji z mężczyznami. Rok 1931 był dla niej przełomowym momentem wielkiego powrotu przed kamery po kilku latach przerwy od dużych ekranów. Po udziale w krótkometrażówce „-30-” wystąpiła w głośnym filmie „Safe in Hell” (1931) w reżyserii Williama A. Wellmana. Produkcja ta stanowiła jej oficjalne wejście w erę Pre-Code Hollywood, a rola w tym odważnym i mrocznym dramacie idealnie podkreśliła jej wizerunek kobiety nowoczesnej i cynicznej. Powrót ten zaowocował serią ról, które uczyniły ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek charakterystycznych tamtego okresu. Jej najbardziej ikoniczną kreacją stała się postać ciotki Patsy w klasycznej komedii „The Awful Truth” (1937), gdzie partnerowała Irene Dunne i Cary'emu Grantowi. Wystąpiła w ponad osiemdziesięciu produkcjach, w tym w takich tytułach jak „Kentucky” (1938) czy „Kitty Foyle” (1940), najczęściej wcielając się w role dystyngowanych matron, redaktorek pism modowych lub wpływowych dam towarzystwa. W życiu prywatnym Cecil Cunningham była osobą niezwykle niezależną. Miała dwóch mężów. Jej pierwszym mężem był znany producent i scenarzysta Jean Havez (współpracownik Bustera Keatona), za którego wyszła w 1915 roku; para rozwiodła się w 1922 roku. Następnie poślubiła Edwarda Berga, jednak i ten związek zakończył się rozwodem. W środowisku filmowym uchodziła za postać niezwykle błyskotliwą i oczytaną, a jej dom w Hollywood był miejscem spotkań elit artystycznych. Aktorka słynęła z tego, że sama pisała teksty do swoich występów kabaretowych, co dawało jej dużą autonomię twórczą i pozwalało na zachowanie autentyczności wizerunku, który z powodzeniem przenosiła na ekran, stając się jedną z pionierek nowoczesnego aktorstwa charakterystycznego. Ostatnie lata życia spędziła, pracując głównie w telewizji i grając mniejsze role w produkcjach filmowych, takich jak „In a Lonely Place” (1950) u boku Humphreya Bogarta. Cecil Cunningham zmarła 17 kwietnia 1959 roku w Los Angeles w wieku 71 lat. Przyczyną zgonu była arterioskleroza. Została pochowana w mauzoleum w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. Jej dorobek artystyczny stanowi dowód na to, że doskonały warsztat techniczny i silna osobowość pozwalają na stworzenie niezapomnianych kreacji nawet w ramach ról drugoplanowych. Biografia Cunningham to zapis losów artystki, która dzięki swojej inteligencji i ciętemu dowcipowi zdefiniowała standardy gry charakterystycznej w Złotej Erze Hollywood.