Alice Brady urodziła się 2 listopada 1892 roku w Nowym Jorku. Jako córka wpływowego producenta teatralnego Williama A. Brady’ego, od dzieciństwa była związana ze światem sztuki, choć początkowo kształciła się w kierunku operowym. Karierę sceniczną rozpoczęła w 1911 roku, stając się jedną z najbardziej zapracowanych aktorek Broadwayu. Jej talent pozwolił na płynne przejście do kina niemego, w którym zadebiutowała w 1914 roku, szybko zyskując status wielkiej gwiazdy i specjalizując się w rolach heroin. Mimo sukcesów na ekranie Brady nigdy nie porzuciła teatru, co pozwoliło jej zachować rzetelny warsztat aktorski w czasach, gdy technika gry filmowej dopiero ewoluowała. Rok 1931 przyniósł jej jeden z największych triumfów artystycznych – wystąpiła w prapremierze monumentalnej trylogii „Mourning Becomes Electra” Eugene’a O’Neilla. Brady wcieliła się w postać Christine Mannon, tragiczną i morderczą matkę, co dla 39-letniej wówczas aktorki było kreacją przełomową. Rola ta udowodniła jej ogromną skalę dramatyczną i otworzyła jej drogę do ról dojrzałych charakterów w Hollywood. W kinie dźwiękowym Brady porzuciła wizerunek amantki na rzecz postaci komediowych i dramatycznych matek lub ekscentrycznych dam. Jej najbardziej rozpoznawalną rolą komediową stała się postać Angeliki Bullock w „My Man Godfrey” (1936), za którą otrzymała nominację do Oscara. Szczyt jej kariery przypadł na rok 1938, kiedy zdobyła Oscara za rolę pani O’Leary w dramacie „In Old Chicago” (1937). Choć w chwili triumfu żyła, była już zbyt chora, by pojawić się na ceremonii. Z tym wydarzeniem wiąże się jedna z najbardziej zuchwałych kradzieży w historii: nieznany oszust wszedł na scenę, odebrał statuetkę w jej imieniu i zniknął z nią na zawsze. Akademia wydała duplikat nagrody, który wręczono aktorce przed jej śmiercią. Fakt, że padła ofiarą tak nietypowego przestępstwa w momencie swojego największego sukcesu, dodaje jej biografii niezwykle gorzkiego rysu. W życiu prywatnym Alice Brady była postacią silną i niezależną. W 1919 roku poślubiła aktora Jamesa Crane’a, z którym miała syna Donalda. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1922 roku, a Brady nie wyszła ponownie za mąż, skupiając się na karierze i rodzinie. W środowisku uchodziła za wzór profesjonalizmu; jej dom był miejscem spotkań intelektualnej elity. Ostatnie lata życia spędziła, intensywnie pracując mimo postępującej choroby nowotworowej. Jej ostatnią wielką rolą była kreacja matki w filmie „Young Mr. Lincoln” (1939) Johna Forda. Alice Brady zmarła 28 października 1939 roku w Nowym Jorku w wieku 46 lat. Została pochowana na cmentarzu Ferncliff w Hartsdale. Jej dorobek stanowi fundament nowoczesnego aktorstwa drugoplanowego, dowodząc, że prawdziwy talent potrafi ewoluować wraz ze zmieniającym się kinem.