Frank Borzage urodził się 23 kwietnia 1893 roku w Salt Lake City w stanie Utah w Stanach Zjednoczonych jako Frank Borzaga, syn Luigi Borzagi oraz Marii Ruegg. Jego ojciec był włoskim kamieniarzem i rzeźbiarzem, a matka pochodziła ze Szwajcarii. Dorastał w licznej rodzinie o rzemieślniczych tradycjach, jednak już od młodości przejawiał zainteresowanie sztuką oraz występami scenicznymi, co skierowało go ku karierze w przemyśle rozrywkowym. Karierę rozpoczął jako aktor teatralny, a następnie filmowy w latach 1912–1918. Występy przed kamerą pozwoliły mu zdobyć praktyczne doświadczenie i zrozumienie języka filmowego, co wkrótce wykorzystał po przejściu do reżyserii. Już w drugiej połowie lat 10. XX wieku zaczął realizować własne filmy, stopniowo budując swoją pozycję w Hollywood. W latach 20. Borzage stał się jednym z najważniejszych reżyserów amerykańskiego kina. Jego twórczość wyróżniała się charakterystycznym podejściem do tematu miłości, którą ukazywał jako siłę zdolną przezwyciężyć społeczne i egzystencjalne przeciwności. Z tego powodu był określany mianem „hollywoodzkiego romantyka”. Jego styl opierał się na subtelnej pracy z aktorami, precyzyjnej kompozycji kadru oraz specyficznym sposobie oświetlenia postaci, często określanym przez operatorów jako „światło Borzage’a”, nadającym bohaterom niemal duchowy wymiar. Przełomowym momentem w jego karierze był film „Siódme niebo” (1927), za który otrzymał Oscara dla najlepszego reżysera dramatu podczas pierwszej w historii ceremonii wręczenia Nagród Akademii w 1929 roku. Wydarzenie to miało szczególne znaczenie historyczne – Borzage był jednym z pierwszych laureatów Oscara, dzieląc ten moment z Lewisem Milestone’em, nagrodzonym w kategorii komediowej. Film ten został później uznany za jedno z najważniejszych osiągnięć kina niemego i w 1995 roku wpisany do National Film Registry Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych. Drugiego Oscara otrzymał za film „Bad Girl” (1931), co ugruntowało jego pozycję jako jednego z czołowych twórców epoki przejścia od kina niemego do dźwiękowego. W kolejnych latach rozwijał swój styl, realizując zarówno melodramaty, jak i filmy o bardziej wyraźnym kontekście społecznym i politycznym. W latach 30. i 40. był jednym z pierwszych reżyserów Hollywood, którzy w sposób otwarty podejmowali temat zagrożenia nazizmem. Jego filmy, takie jak „Trzej towarzysze” (1938) oraz „The Mortal Storm” (1940), stanowiły wyraźny głos sprzeciwu wobec ideologii nazistowskiej. Szczególnie „The Mortal Storm” wywołał silną reakcję władz III Rzeszy – Joseph Goebbels zakazał wyświetlania filmów Borzage’a na terenie Niemiec. Borzage pozostawał twórcą wszechstronnym, jednak jego kino zawsze koncentrowało się na emocjonalnej relacji między bohaterami i duchowym wymiarze ich doświadczeń. Jego podejście wyróżniało się na tle bardziej realistycznych nurtów epoki i zapewniło mu trwałe miejsce w historii kina. W życiu prywatnym był żonaty dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była Rena Rogers, z którą pozostawał w związku od 1916 do 1941 roku. Po jej śmierci w 1945 roku poślubił Ednę Skelton, byłą żonę komika Reda Skeltona. Jego życie prywatne pozostawało stosunkowo stabilne jak na realia Hollywood tamtej epoki. Poza działalnością filmową był zapalonym sportowcem – uprawiał polo oraz żeglarstwo. Jego jacht „Astrea” był znany w środowisku hollywoodzkim jako miejsce spotkań ludzi filmu. Istotną rolę w jego karierze odgrywał również jego brat Lew Borzage, który przez wiele lat pracował jako asystent reżysera i współpracował z nim przy licznych produkcjach. Frank Borzage zmarł 19 czerwca 1962 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 69 lat na skutek mięsaka, nowotworu tkanek miękkich. Został pochowany w katedrze mauzoleum na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills. Jego dorobek stanowi istotny element historii kina światowego. Borzage był jednym z pierwszych reżyserów, którzy nadali filmowi wymiar emocjonalny i duchowy, czyniąc z niego narzędzie opowiadania o miłości, nadziei i człowieczeństwie. Jego twórczość, ceniona zarówno przez współczesnych, jak i późniejszych twórców, pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć klasycznego Hollywood.