Carl Mayer urodził się 20 listopada 1894 roku w Grazu w Austro-Węgrzech jako syn Carla Mayera oraz Anny Kalliny. Pochodził z rodziny o żydowskich korzeniach, a jego dzieciństwo zostało brutalnie naznaczone tragicznymi wydarzeniami. Jego ojciec, handlowiec, był jednocześnie hazardzistą, który po utracie całego majątku popełnił samobójstwo, pozostawiając młodego Mayera – mającego zaledwie kilkanaście lat – z odpowiedzialnością za młodsze rodzeństwo. To doświadczenie skrajnej destabilizacji i nagłego upadku społecznego miało ogromny wpływ na jego psychikę oraz późniejszą twórczość, w której często powracały motywy lęku, alienacji i rozpadu rzeczywistości. W młodości prowadził życie tułacza, podejmując się dorywczych zajęć, takich jak sprzedaż kart pocztowych czy statystowanie w teatrze i filmie. Jego droga do scenariopisarstwa nie była wynikiem formalnej edukacji, lecz efektem doświadczeń życiowych i wrażliwości artystycznej. Po I wojnie światowej związał się z rodzącym się przemysłem filmowym w Niemczech, gdzie szybko zwrócił na siebie uwagę jako twórca o niezwykle oryginalnym podejściu do języka filmu. Przełomem w jego karierze było współautorstwo scenariusza do filmu „Das Cabinet des Dr. Caligari” (1920), napisanego wspólnie z Hansem Janowitzem. Film ten stał się jednym z fundamentów niemieckiego ekspresjonizmu i jednym z najważniejszych dzieł w historii kina, redefiniując sposób przedstawiania rzeczywistości poprzez subiektywną narrację i deformację świata przedstawionego. Mayer bardzo szybko wypracował własny, unikatowy styl pisania scenariuszy, który znacząco odbiegał od standardów epoki. Jego teksty przypominały bardziej poezję niż techniczne dokumenty produkcyjne – pełne były krótkich, sugestywnych fraz, rytmicznych opisów oraz wskazówek dotyczących światła, ruchu i emocji. Scenariusz w jego ujęciu stawał się partyturą wizualną, według której reżyser i operator realizowali film. To podejście uczyniło go jednym z najważniejszych innowatorów w historii scenariopisarstwa. Kluczowym etapem jego kariery była współpraca z Friedrichem Wilhelmem Murnauem oraz operatorem Karlem Freundem. To trio stworzyło jedne z najważniejszych dzieł kina niemego, w których Mayer pełnił rolę „architekta” narracji. Najbardziej przełomowym z nich był film „Der letzte Mann” (1924), znany w Polsce jako „Portier z hotelu Atlantic”. Mayer postawił sobie za cel opowiedzenie historii niemal całkowicie bez użycia plansz dialogowych, co było wówczas rozwiązaniem rewolucyjnym. Film ten stał się manifestem czysto wizualnego kina, w którym emocje i znaczenia przekazywane są wyłącznie poprzez obraz. W swoich scenariuszach Mayer wymuszał również nowatorskie podejście do pracy kamery. To właśnie jego koncepcje doprowadziły do powstania tzw. „uwolnionej kamery” (Entfesselte Kamera), którą Karl Freund wprowadził w życie – kamera zaczęła się poruszać, podążać za bohaterem, oddychać razem z nim, a nawet imitować jego stan psychiczny. Tym samym Mayer przyczynił się do jednego z najważniejszych przełomów technicznych w historii kina. Współpracował także z Murnauem przy filmie „Sunrise: A Song of Two Humans” (1927). Choć scenariusz powstał w Europie, sam film został zrealizowany już w Hollywood. Mayer nie wziął jednak udziału w produkcji na miejscu – nie podróżował do Stanów Zjednoczonych, co wynikało zarówno z jego obaw przed podróżą morską, jak i braku znajomości języka angielskiego. W latach 30., w obliczu narastających prześladowań ze strony nazistów, Mayer opuścił Niemcy i osiedlił się w Wielkiej Brytanii. Tam jego rola w przemyśle filmowym uległa zmianie – nie był już głównym autorem wielkich produkcji, lecz działał jako doradca scenariuszowy, współpracując m.in. z dokumentalistą Paulem Rothą. Jego wpływ na brytyjskie kino był subtelny, ale znaczący – przyczynił się do rozwoju realizmu społecznego i bardziej psychologicznego podejścia do narracji filmowej. Ostatnie lata jego życia upłynęły w trudnych warunkach, w cieniu wojny i bombardowań Londynu. Zmagał się z chorobą oraz problemami finansowymi, a jego wkład w rozwój kina nie zawsze był w pełni doceniany przez współczesnych. Carl Mayer zmarł 1 lipca 1944 roku w Londynie na skutek choroby nowotworowej. Pozostaje jednym z najważniejszych scenarzystów w historii kina – twórcą, który nie tylko współtworzył niemiecki ekspresjonizm, ale przede wszystkim zdefiniował film jako medium wizualne, niezależne od słowa pisanego. Jego innowacje w zakresie narracji, ruchu kamery i konstrukcji scenariusza na trwałe zmieniły język kina i wpłynęły na jego rozwój na całym świecie.