Mary Carr urodziła się 14 marca 1874 roku w Germantown, dzielnicy Filadelfii w stanie Pensylwania. Nosiła nazwisko rodowe Kenevan. Była związana z aktorstwem od końca XIX wieku, zanim weszła do filmu, pracowała na scenie i w zespołach objazdowych. W życiu prywatnym była żoną aktora Williama Carra; z tego małżeństwa miała siedmioro dzieci, a niemal cała rodzina była związana z przemysłem filmowym, w tym Thomas Carr. Do kina weszła w 1915 roku i przez kolejne dekady zbudowała jedną z najbardziej charakterystycznych ekranowych person w historii amerykańskiego filmu. W epoce kina niemego stała się specjalistką od ról matek, kobiet doświadczonych przez los, obdarzonych godnością, surowością i ogromnym ładunkiem emocjonalnym. W latach 20. była powszechnie kojarzona z takim emploi do tego stopnia, że funkcjonował wobec niej przydomek „The Mother of the Movies”. Nie była to etykieta przypadkowa, lecz trafne podsumowanie jej miejsca w ówczesnym Hollywood: Carr należała do tych aktorek, które nie budowały pozycji na młodzieńczej urodzie czy romansowym blasku, lecz na wiarygodności, doświadczeniu i wyjątkowej sile ekranowej obecności. Najważniejszym punktem jej kariery w kinie niemym była rola w filmie „Over the Hill to the Poorhouse” (1920). Obraz odniósł wielki sukces kasowy i stał się jednym z najgłośniejszych melodramatów swojej epoki. Carr zagrała w nim matkę wyniszczoną poświęceniem dla dzieci, a film dodatkowo zyskał szczególny wymiar, ponieważ wystąpiła w nim niemal cała jej własna rodzina. Sukces tej produkcji miał ogromne znaczenie dla Fox Film Corporation i ugruntował pozycję Carr jako najważniejszej ekranowej matki amerykańskiego kina niemego. Jej siła aktorska polegała na umiejętności nadawania prostym, melodramatycznym postaciom autentycznego ciężaru psychologicznego. Nie była gwiazdą jednego filmu ani wykonawczynią ograniczoną do jednego tonu emocjonalnego. Potrafiła łączyć cierpienie z uporem, tkliwość z surowością i ciepło z poczuciem godności. W latach 20. przejęła niejako matriarchalne role po starszych aktorkach specjalizujących się w podobnym typie postaci, stając się naturalnym wyborem wszędzie tam, gdzie potrzebna była figura matki jako moralnego centrum opowieści. Jej ekranowa persona była tak wyrazista, że przez długi czas pozostawała jednym z najbardziej rozpoznawalnych kobiecych typów charakterystycznych amerykańskiego filmu. Wbrew wcześniejszemu skrótowi jej droga zawodowa nie zakończyła się wraz z nadejściem kina dźwiękowego. Mary Carr występowała także w filmach mówionych i pozostała aktywna aż do 1956 roku. Jej filmografia obejmuje ponad 140 tytułów, a późny etap kariery potwierdza, że potrafiła utrzymać się w branży znacznie dłużej niż wiele innych gwiazd kina niemego. W dźwiękowym Hollywood grała już głównie epizody i małe role charakterystyczne, ale robiła to regularnie i skutecznie. Jednym z jej późnych występów była niewymieniona w czołówce rola Emmy, kwakierki, w filmie „Friendly Persuasion” (1956), który okazał się jej ostatnim filmowym występem. Długowieczność jej kariery robi szczególne wrażenie, jeśli uwzględnić również długowieczność samego życia. Carr dożyła 99 lat, stając się jedną z najdłużej żyjących aktorek wywodzących się z epoki kina niemego. Przeżyła nie tylko własną generację ekranową, ale także niemal cały klasyczny system studyjny, którego była ważną częścią. Dzięki temu jej biografia obejmuje niezwykle szeroki odcinek historii amerykańskiej rozrywki: od teatru objazdowego XIX wieku, przez wielki melodramat niemy, po późne role w erze dźwiękowej. Mary Carr zmarła 24 czerwca 1973 roku w Woodland Hills w Los Angeles. Została pochowana na Calvary Cemetery w Los Angeles. Mary Carr pozostaje jedną z najważniejszych aktorek charakterystycznych kina niemego, a zarazem jedną z tych postaci, które najpełniej uosabiały ekranowy ideał matki w amerykańskim melodramacie. Jej znaczenie nie wynika wyłącznie z liczby filmów, lecz z trwałości stworzonego przez nią typu postaci, z sukcesu „Over the Hill to the Poorhouse” oraz z wyjątkowej ciągłości pracy, która połączyła erę niemą z dźwiękową.