Annabelle Moore, właściwie Annabelle Whitford, urodziła się 6 lipca 1878 roku w Chicago w stanie Illinois jako córka Johna Whitforda oraz Mary Whitford z domu Moore. Nazwisko Moore, którym posługiwała się na scenie, pochodziło od panieńskiego nazwiska jej matki. Już w młodości interesowała się tańcem i sztuką sceniczną. Odebrała solidne wykształcenie baletowe, co wyróżniało ją na tle wielu artystek wodewilowych i pozwalało wykonywać skomplikowane piruety oraz elementy tańca klasycznego nawet w bardzo rozbudowanych kostiumach scenicznych. Na początku lat dziewięćdziesiątych XIX wieku rozpoczęła występy jako tancerka estradowa w popularnych pokazach wodewilowych. Największą popularność przyniósł jej tak zwany „Serpentine Dance” oraz „Butterfly Dance”, widowiskowe tańce z ogromnymi, falującymi płachtami jedwabiu. W jej najsłynniejszym kostiumie „motyla” rękawy sukni rozpinane były na cienkich bambusowych prętach ukrytych w materiale, co pozwalało manipulować nawet kilkudziesięcioma metrami jedwabiu i tworzyć wrażenie falujących skrzydeł. Annabelle Moore zapisała się w historii kina jako jedna z pierwszych tancerek uwiecznionych na taśmie filmowej. W 1894 roku wystąpiła w krótkim filmie „Annabelle Butterfly Dance” zrealizowanym dla Edison Manufacturing Company. Film był pokazywany w kinetoskopach – urządzeniach umożliwiających indywidualne oglądanie krótkich filmów w salonach rozrywki. Występ trwał zaledwie kilkadziesiąt sekund, ponieważ taka była maksymalna długość taśmy używanej w tych urządzeniach. W kolejnych latach pojawiła się również w innych wczesnych produkcjach Edisona, między innymi w „Annabelle Serpentine Dance” i „Annabelle Sun Dance”. Filmy te często były ręcznie kolorowane – każdą klatkę malowano pędzelkiem w laboratorium Edisona, aby oddać połysk i barwy jej kostiumów. Dzięki temu jej tańce należą do najwcześniejszych przykładów wykorzystania koloru w historii kina. W 1896 roku występy Annabelle były również prezentowane podczas pierwszych publicznych pokazów systemu projekcyjnego Vitascope. Dzięki temu stała się jedną z pierwszych artystek, których występy oglądano zbiorowo na ekranie kinowym. Jej popularność była na tyle duża, że wizerunek tancerki pojawiał się na kartach kolekcjonerskich i materiałach reklamowych, co czyni ją jedną z pierwszych kobiet, których wizerunek funkcjonował w kulturze masowej. W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku była także jedną z najbardziej rozpoznawalnych tancerek estradowych w Stanach Zjednoczonych. Rywalizowała o popularność między innymi z hiszpańską tancerką Carmencitą, która również była nagrywana przez Edisona. Publiczność często porównywała ich style – subtelność i baletową elegancję Annabelle z temperamentem hiszpańskiej konkurentki. W 1896 roku znalazła się również w centrum głośnego skandalu towarzyskiego w Nowym Jorku. Podczas prywatnego bankietu w restauracji Sherry’s odmówiła udziału w kontrowersyjnym występie, co doprowadziło do interwencji policji i szeroko komentowanego procesu. Wydarzenie to odbiło się szerokim echem w prasie całego kraju. W kolejnych latach kontynuowała karierę sceniczną. W 1907 roku wystąpiła jako jedna z pierwszych artystek w słynnej rewii „Ziegfeld Follies”, należąc do grona tzw. Ziegfeld Girls. Jej sceniczna elegancja i doświadczenie taneczne sprawiały, że była cenioną wykonawczynią w musicalach i pokazach estradowych. W 1910 roku poślubiła lekarza Edwarda J. Buchana. Po zawarciu małżeństwa stopniowo wycofała się z życia scenicznego i wróciła do Chicago, gdzie prowadziła spokojniejsze życie. Małżeństwo trwało aż do śmierci jej męża w 1933 roku i para nie miała dzieci. W późniejszych latach życia żyła skromnie i pozostawała w dużej mierze zapomniana przez przemysł filmowy, mimo że jej występy należały do najwcześniejszych nagrań tanecznych w historii kina. Jej filmy są dziś przechowywane między innymi w zbiorach Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych jako ważne dokumenty narodzin kinematografii. Annabelle Moore zmarła 1 grudnia 1961 roku w Chicago w wieku 83 lat. Choć jej filmy trwają zaledwie kilkadziesiąt sekund, stanowią cenny zapis pierwszych lat kina i świadectwo epoki, w której ruch, taniec i kolor zaczynały dopiero pojawiać się na ekranie.