Lee Bowman urodził się 28 grudnia 1914 roku w Cincinnati w stanie Ohio. Wykształcenie zdobywał w American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku, co zapewniło mu solidne podstawy warsztatowe. Karierę w Hollywood rozpoczął stosunkowo późno w porównaniu do weteranów ery niemej; debiutował dopiero w 1937 roku w filmie „I Met Him in Paris”. Jako aktor typowo „późnej ery studyjnej”, dzięki wysokiemu wzrostowi i dystyngowanej aparycji, idealnie pasował do lśniących wnętrz i nowoczesnych dramatów lat 40. XX wieku. Wystąpił w takich produkcjach jak „Love Affair” (1939) oraz w dramacie muzycznym „Cover Girl” (1944) u boku Rity Hayworth. Jego wizerunek opanowanego profesjonalisty sprawił, że stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów kontraktowych wytwórni Paramount, Columbia oraz MGM. W latach 40. Bowman osiągnął status gwiazdy, często wcielając się w postacie o skomplikowanej strukturze psychologicznej. Jedną z jego najważniejszych kreacji była rola w filmie „Smash-Up, the Story of a Woman” (1947). Wcielił się tam w postać męża, który odnosi wielki sukces jako piosenkarz, stając się nieświadomie katalizatorem dramatu swojej żony, granej przez Susan Hayward, popadającej w chorobę alkoholową. Aktor dysponował głębokim, radiowym głosem, co pozwalało mu na swobodne występy w słuchowiskach. Podobnie jak Sylvia Sidney, nie wystąpił w eposie „Cimarron” (1931), gdyż w momencie jego realizacji był jeszcze studentem, a jego styl gry lepiej współgrał z estetyką nadchodzącej ery technicoloru niż z surowością wczesnego kina dźwiękowego. Ze względu na przedwcześnie osiwiałe, lecz gęste i eleganckie włosy, zyskał w branży przydomek „Srebrnego Lisa” (The Silver Fox). Po zakończeniu złotej ery Hollywood Lee Bowman przeniósł aktywność do telewizji oraz świata polityki, stając się jednym z pierwszych profesjonalnych „trenerów medialnych” w historii USA. Jako mentor polityków Partii Republikańskiej uczył kandydatów, jak panować nad mową ciała i modulować głos podczas debat telewizyjnych, przewidując kluczowe znaczenie tego medium w kampaniach wyborczych na dekady przed innymi. W latach 50. wcielił się w postać Ellery’ego Queena w popularnym serialu; jego interpretacja słynnego detektywa była uważana za najbardziej wierną literackiemu oryginałowi ze względu na naturalną inteligencję i dystynkcję aktora. Bowman łączył sporadyczne występy przed kamerą z pracą konsultanta wizerunkowego dla kadry zarządzającej dużych korporacji, co czyniło go postacią o niezwykle wszechstronnym profilu zawodowym. W życiu prywatnym Lee Bowman był od 1941 roku żonaty z Helene Rosson, siostrą słynnego operatora Harolda Rossona. Dzięki temu związkowi aktor był spowinowacony z elitą techniczną i artystyczną wytwórni MGM. Bowman był znany z pasji do golfa oraz unikania skandali towarzyskich. Zmarł 25 grudnia 1979 roku w swoim domu w Brentwood na skutek ataku serca, na trzy dni przed swoimi 65. urodzinami. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Biografia Bowmana to zapis kariery aktora, który potrafił umiejętnie ewoluować wraz ze zmieniającym się rynkiem mediów, przechodząc od ról amantów w klasycznym kinie studyjnym do roli stratega komunikacji i doradcy wizerunkowego w erze nowoczesnej telewizji.