Harry Watson, właściwie Harry Watson Jr., urodził się 12 czerwca 1876 roku w Filadelfii w stanie Pensylwania jako syn słynnego komika wodewilowego Harry’ego Watsona Sr. Dorastał w rodzinie artystycznej należącej do znanej w Stanach Zjednoczonych dynastii scenicznej Watsonów. Od najmłodszych lat przebywał w kulisach teatrów objazdowych i już jako dziecko występował na scenie. Nie odebrał formalnego wykształcenia – jego edukacją były występy sceniczne i praktyczna nauka zawodu w środowisku wodewilowym. Na przełomie XIX i XX wieku stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego wodewilu. Występował w licznych programach komediowych, a największą sławę przyniosły mu występy w prestiżowych rewiach „Ziegfeld Follies”, w których brał udział m.in. w latach 1908, 1910, 1911 i 1912. Na scenie pojawiał się obok takich gwiazd jak Fanny Brice czy Bert Williams. W tym okresie tworzył także popularny duet komediowy Bickel and Watson z George’em Bickelem. Ich numer „The Artie and Willie”, przedstawiający dwóch kłótliwych niemieckich imigrantów, należał do najbardziej znanych skeczy wodewilowych swojej epoki. Watson był mistrzem komedii fizycznej. Słynął z niezwykle ekspresyjnej mimiki, która przyniosła mu przydomek „rubber face” – potrafił deformować twarz w sposób niemal niemożliwy anatomicznie. Jego popisowym numerem była parodia walki bokserskiej, w której używał ogromnych gumowych młotów i innych przesadnie wielkich rekwizytów. Takie „oversized props” stały się później jednym z fundamentów komedii slapstickowej oraz estetyki kreskówek. Na początku drugiej dekady XX wieku Watson przeniósł część swojej działalności do kina. Największą popularność przyniosła mu seria krótkometrażowych komedii „The Mishaps of Mustard Sells” realizowana w latach 1914–1915 dla wytwórni Princess Film Company, będącej oddziałem studia Thanhouser. W filmach tych wcielał się w postać Mustarda Selsa – ekscentrycznego bohatera wpadającego w absurdalne i niekontrolowane sytuacje. Była to jedna z pierwszych cyklicznych postaci komediowych w historii kina, a w niektórych kinach jego nazwisko na plakatach drukowano większą czcionką niż nazwisko Charliego Chaplina. Seria o Mustardzie Selsie była przykładem przeniesienia stylu wodewilowego bezpośrednio na ekran. Watson wykorzystywał w niej doświadczenie zdobyte w cyrku i na scenie, wykonując spektakularne upadki i akrobacje. Podczas realizacji jednego z filmów spadł z dachu jadącego wozu i złamał kilka żeber, jednak – zgodnie z legendą – dokończył ujęcie, zanim stracił przytomność. Jego niezwykle dynamiczny sposób poruszania się był później analizowany przez pionierów animacji, takich jak Max Fleischer, którzy starali się przenieść tę energię do postaci rysunkowych. Watson był również pionierem techniki komicznej znanej jako „slow burn”, polegającej na powolnym narastaniu irytacji widocznej na twarzy bohatera, podczas gdy wokół niego narasta chaos. Metoda ta została później rozwinięta przez wielu komików filmowych, w tym Olivera Hardy’ego. Mimo ogromnej popularności jego filmów, znaczna część produkcji z serii Mustard Sells zaginęła. Do dziś zachowało się jedynie kilka fragmentów tych filmów, które należą do rzadkich i cennych materiałów dokumentujących początki komedii slapstickowej. W ostatnich latach życia Watson stopniowo wycofał się z pracy filmowej i powrócił do teatru muzycznego. Jego kariera przypadała głównie na epokę kina niemego, a gwałtowny rozwój kina dźwiękowego nastąpił już u schyłku jego życia. Harry Watson zmarł 23 września 1930 roku w Monrovii w Kalifornii w wieku 54 lat. Został pochowany na Woodlawn Cemetery w Bronksie w Nowym Jorku, jednym z najważniejszych miejsc spoczynku artystów amerykańskiego teatru i rozrywki. Dziś pozostaje jedną z kluczowych postaci w historii wodewilu i wczesnego kina komediowego – twórcą jednej z pierwszych powracających postaci komicznych w filmie oraz pionierem slapsticku, który wywarł wpływ na kolejne pokolenia komików.