Joan Blondell, urodzona jako Rose Joan Blondell 30 sierpnia 1906 roku w Nowym Jorku, była córką wykonawców wodewilowych Eddiego Blondella i Kathryn Cain. Zanim ukończyła piętnaście lat, trzykrotnie okrążyła kulę ziemską z trupą rodziców, co zastąpiło jej formalną edukację. W 1926 roku zdobyła tytuł Miss Dallas, pracując krótko jako bibliotekarka przed powrotem na scenę. Z zawodu była aktorką teatralną i filmową, uznawaną za jedną z najważniejszych ikon ery Pre-Code oraz mistrzynię naturalizmu, potrafiącą płakać na zawołanie. Karierę rozpoczęła w wodewilu, a przełomem był występ na Broadwayu w sztuce „Penny Arcade” u boku Jamesa Cagneya. Prawa do sztuki wykupił Al Jolson i sprzedał je wytwórni Warner Bros. pod warunkiem obsadzenia Blondell i Cagneya w wersji filmowej zatytułowanej „Sinners' Holiday” (1930). W samym 1932 roku wystąpiła w dziesięciu produkcjach, stając się symbolem odważnego kina przed wprowadzeniem Kodeksu Haysa w takich filmach jak „Night Nurse” czy „Union Depot”. Z Cagneyem stworzyła jeden z najsłynniejszych duetów epoki, występując z nim łącznie w siedmiu filmach, m.in. „Public Enemy” i „Footlight Parade”. W 1951 roku otrzymała nominację do Oscara za drugoplanową rolę w „The Blue Veil”, a za występ w „The Cincinnati Kid” (1965) nagrodę National Board of Review oraz nominację do Złotego Globu. Jej ostatnim, pośmiertnym występem był film „The Woman Inside” (1981). Aktorka była trzykrotnie zamężna. Z pierwszym mężem, operatorem Georgem Barnesem, miała syna Normana Scotta Powella, który został później adoptowany przez jej drugiego męża, aktora Dicka Powella. Z Powellem miała córkę Ellen. Jej trzecie, burzliwe małżeństwo z producentem Mikiem Toddem zakończyło się w 1950 roku po tym, jak roztrwonił jej oszczędności. Jej siostra, Gloria Blondell, również była aktorką i użyczała głosu Kaczce Daisy w produkcjach Disneya. Joan Blondell zmarła 25 grudnia 1979 roku w szpitalu w Santa Monica w wieku 73 lat. Przyczyną śmierci była białaczka, którą ukrywała przed współpracownikami, pracując niemal do ostatniego dnia. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. W 1933 roku, będąc w zaawansowanej ciąży, była zmuszana przez Jacka Warnera do pracy po 15 godzin dziennie przy „Footlight Parade”, co wywołało trwały konflikt z szefem studia. Podczas II wojny światowej aktywnie wspierała żołnierzy na Pacyfiku w ramach tras USO. Jej autobiograficzna powieść „Center Door Fancy” z 1972 roku jest uznawana za jedno z najbardziej szczerych świadectw epoki studyjnej w Hollywood. Posiada własną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6311 Hollywood Blvd za wkład w rozwój sztuki filmowej.