Jules Furthman urodził się 5 marca 1888 roku w Chicago w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych jako syn Isidore’a Furthmana oraz Sadie Furthman. Był amerykańskim scenarzystą i jednym z najważniejszych twórców klasycznego stylu narracyjnego Hollywood, szczególnie cenionym za dialogi oraz konstrukcję dramatyczną filmów przygodowych, gangsterskich i noir. Karierę rozpoczął jeszcze w epoce kina niemego, a w czasie I wojny światowej pisał pod pseudonimem Stephen Fox, co było związane z antyniemieckimi nastrojami w Stanach Zjednoczonych – jego prawdziwe nazwisko mogło utrudniać rozwój kariery. Już w tym okresie dał się poznać jako autor o wyjątkowym wyczuciu rytmu sceny i dramaturgii. Jednym z jego pierwszych znaczących wkładów w historię kina była praca przy filmie „Underworld” (1927), gdzie współtworzył napisy do scenariusza autorstwa Bena Hechta. Film ten przyniósł Hechtowi pierwszego w historii Oscara za materiały do scenariusza podczas inaugurującej ceremonii w 1929 roku, jednak wkład Furthmana był kluczowy – to on nadał historii surowy, realistyczny ton, który stał się fundamentem późniejszego kina gangsterskiego. W latach 30. i 40. Furthman stał się jednym z najważniejszych scenarzystów Hollywood, współpracując z najwybitniejszymi reżyserami epoki. Szczególne znaczenie miała jego wieloletnia współpraca z Josefem von Sternbergiem oraz Marleną Dietrich. Napisał scenariusze do kilku filmów tego duetu, w tym „Morocco” (1930), „Shanghai Express” (1932) oraz „Blonde Venus” (1932). To właśnie Furthman współtworzył ekranowy wizerunek Dietrich – jej sposób mówienia, chłodną elegancję i magnetyczną obecność, które stały się jej znakiem rozpoznawczym. Równie istotna była jego współpraca z Howardem Hawksem, z którym stworzył takie klasyki jak „Only Angels Have Wings” (1939), „To Have and Have Not” (1944) oraz „The Big Sleep” (1946). Przy adaptacji powieści Ernesta Hemingwaya „To Have and Have Not” Furthman dokonał radykalnych zmian, przekształcając materiał źródłowy w romans przygodowy, który stał się podstawą ekranowej chemii między Humphreyem Bogartem a Lauren Bacall. Adaptacja ta uchodzi za jedną z najbardziej udanych interpretacji prozy Hemingwaya w historii kina. Furthman często współpracował również ze swoim bratem, Charlesem Furthmanem, który także był scenarzystą. Razem tworzyli jeden z ważniejszych tandemów rodzinnych w Hollywood, działając w okresie intensywnego rozwoju przemysłu filmowego. Jego styl opierał się na oszczędnych, precyzyjnych dialogach, pełnych niedopowiedzeń i napięcia, które pozwalały budować charakter postaci bez zbędnych deklaracji. Był mistrzem adaptacji i potrafił przekształcać literackie materiały w scenariusze odpowiadające wymaganiom kina. Ostatnim wielkim osiągnięciem Furthmana był scenariusz do filmu „Rio Bravo” (1959), który napisał w wieku ponad 70 lat. Film ten stał się jednym z najważniejszych westernów w historii i dowodem na to, że jego styl i wyczucie dramaturgii pozostały aktualne przez dekady. Jules Furthman zmarł 22 września 1966 roku. Pozostaje jednym z najwybitniejszych scenarzystów klasycznego Hollywood – twórcą, który współkształtował język dialogu filmowego i miał ogromny wpływ na rozwój kina gatunkowego w XX wieku.