Herbert Mundin urodził się 21 sierpnia 1897 roku w St. Helens w hrabstwie Merseyside w Anglii jako syn Freda Mundina oraz Annie Wilson. Pochodził z rodziny robotniczej i już od młodych lat związany był z realiami życia klasy pracującej, co później wyraźnie wpływało na jego ekranowy wizerunek. W czasie I wojny światowej służył w brytyjskiej Royal Navy, zdobywając doświadczenie, które w późniejszych latach wykorzystywał w rolach żołnierzy i marynarzy. Po zakończeniu służby rozpoczął karierę sceniczną, szybko zdobywając popularność w Londynie jako aktor komediowy. Przełomem okazały się występy w słynnych rewiowych produkcjach André Charlota, gdzie pojawiał się u boku takich gwiazd jak Gertrude Lawrence czy Beatrice Lillie. To właśnie sukces w tych widowiskach otworzył mu drogę do kariery międzynarodowej. W latach 20. przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie występował na Broadwayu, budując swoją pozycję jako charakterystyczny aktor komediowy. Do filmu trafił na początku lat 30., w momencie gdy kino dźwiękowe poszukiwało wyrazistych osobowości scenicznych. Jego naturalny talent komediowy, charakterystyczny głos oraz umiejętność operowania dialektem cockney uczyniły go jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów drugoplanowych Hollywood. Specjalizował się w rolach sympatycznych, prostolinijnych bohaterów z ludu – lokajów, służących, żołnierzy czy marynarzy – którzy często stanowili kontrapunkt dla bardziej poważnych postaci pierwszoplanowych. Wnosił do swoich ról autentyczność, humor i ciepło, co sprawiało, że był chętnie obsadzany przez reżyserów w produkcjach różnych gatunków. Wystąpił w wielu znaczących filmach lat 30., w tym w nagrodzonym Oscarem „Cavalcade” z 1933 roku, gdzie jego rola Alfreda Bridgesa ugruntowała jego pozycję jako ekranowego „typowego Anglika”. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje także film „Przygody Robin Hooda” z 1938 roku, w którym jako Much, syn młynarza, stworzył jedną z najbardziej zapamiętanych komediowych kreacji i wyrazisty duet z Errolem Flynnem. Pojawił się również w produkcjach takich jak „The Informer” z 1935 roku w reżyserii Johna Forda czy „David Copperfield” z 1935 roku, potwierdzając swoją wszechstronność jako aktor charakterystyczny. Jego kariera rozwijała się bardzo intensywnie, a on sam należał do grona najbardziej zapracowanych aktorów drugoplanowych swoich czasów. Herbert Mundin zmarł 5 marca 1939 roku w Van Nuys w Kalifornii w wyniku tragicznego wypadku samochodowego. Był pasażerem pojazdu, który zderzył się z innym samochodem na skrzyżowaniu; w wyniku uderzenia wypadł z auta i doznał śmiertelnego urazu głowy. Miał zaledwie 41 lat. Pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów komediowych klasycznego Hollywood, którego talent do łączenia autentyczności z humorem uczynił go niezastąpionym elementem wielu produkcji lat 30. Jego dorobek stanowi przykład aktorstwa wywodzącego się z tradycji scenicznej, a jednocześnie doskonale odnajdującego się w realiach kina dźwiękowego.