Leo McCarey urodził się 3 października 1896 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Był synem Thomasa J. McCareya oraz Mary McCarey z domu McGreal. Jego ojciec był promotorem boksu i menedżerem sportowym, co miało wpływ na środowisko, w którym dorastał. Ukończył studia prawnicze na University of Southern California, jednak nie podjął pracy w zawodzie, kierując swoją karierę w stronę przemysłu filmowego. Do kina trafił na początku lat 20., początkowo pracując jako scenarzysta i twórca gagów w komediach slapstickowych. Przełomowym momentem była współpraca z wytwórnią Hala Roacha, gdzie szybko stał się jednym z kluczowych reżyserów krótkich form komediowych. W tym okresie odegrał istotną rolę w kształtowaniu stylu duetu „Laurel i Hardy”, rozwijając ich ekranową dynamikę opartą na precyzyjnym rytmie sytuacyjnym i konsekwentnie budowanych relacjach między bohaterami. Już wtedy wypracował metodę pracy opartą na improwizacji, często wykorzystując muzykę jako narzędzie budowania tempa scen – siadał przy pianinie, by odnaleźć właściwy rytm dla rozwijającej się sekwencji. W latach 30. z powodzeniem przeszedł do realizacji filmów pełnometrażowych, stając się jednym z najważniejszych twórców amerykańskiej komedii. W 1933 roku wyreżyserował „Duck Soup”, jeden z najbardziej znaczących filmów braci Marx, w którym nadał ich anarchicznemu humorowi spójną formę filmową. W kolejnych latach rozwijał swój styl, łącząc komedię z obserwacją obyczajową. W filmie „The Awful Truth” z 1937 roku ukształtował ekranowy wizerunek Cary’ego Granta jako eleganckiego, dowcipnego i zdystansowanego bohatera komedii romantycznej. Równocześnie stworzył „Make Way for Tomorrow” z 1937 roku, dramat o starości i rozpadzie więzi rodzinnych, uznawany za jedno z najbardziej poruszających dzieł tego typu w historii kina. Największe sukcesy osiągnął w latach 40. W 1944 roku wyreżyserował „Going My Way”, za który otrzymał dwa Oscary – za reżyserię oraz za oryginalną historię – stając się pierwszym twórcą w historii nagród Akademii, który zdobył dwie statuetki za ten sam film w autorskich kategoriach. Kontynuacją tej tematyki był film „The Bells of St. Mary’s” z 1945 roku, rozwijający wątki religijne i humanistyczne obecne w jego twórczości. McCarey, będący osobą głęboko religijną, wielokrotnie podejmował w swoich filmach temat wiary, moralności i odpowiedzialności społecznej. W kolejnych latach kontynuował działalność reżyserską, a jednym z jego najbardziej znanych późniejszych filmów stał się „An Affair to Remember” z 1957 roku, będący nową wersją jego wcześniejszego filmu „Love Affair” z 1939 roku. Oba tytuły należą do klasyki kina romantycznego i potwierdzają jego umiejętność tworzenia historii opartych na emocjach i subtelnych interakcjach między bohaterami. W tym okresie angażował się również w działalność publiczną i polityczną, co miało wpływ na odbiór jego późniejszych realizacji. W życiu prywatnym był związany ze Stellą Martin, z którą miał córkę Mary Virginię McCarey. Leo McCarey zmarł 5 lipca 1969 roku w Santa Monica w stanie Kalifornia na skutek przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Pozostaje jednym z najważniejszych reżyserów w historii kina amerykańskiego, którego twórczość obejmuje zarówno klasyczne komedie, jak i filmy o silnym ładunku emocjonalnym. Jego styl, oparty na improwizacji, wyczuciu rytmu i umiejętności łączenia humoru z refleksją nad ludzkimi relacjami, wywarł trwały wpływ na rozwój kina XX wieku.