Frank Currier urodził się 4 września 1857 roku w Norwich w stanie Connecticut jako syn Davida Curriera, lokalnego urzędnika miejskiego, oraz Sarah J. Currier (z domu Hunn). Uczył się w Norwich Free Academy, gdzie otrzymał klasyczne wykształcenie, które później ułatwiło mu pracę nad rolami historycznymi i kostiumowymi. Karierę rozpoczął w teatrze w latach 70. XIX wieku. Przez ponad trzy dekady był cenionym aktorem dramatycznym, a także reżyserem i dyrektorem scenicznym. Należał do pokolenia artystów tzw. „Legitimate Theater”, których zapraszano do kina, aby nadać młodemu medium prestiż i aktorski autorytet. Około 1912 roku dołączył do wytwórni Vitagraph jako dojrzały artysta. W kolejnych latach wystąpił w ponad 230 produkcjach, w tym licznych filmach krótkometrażowych. W połowie lat 20. przeszedł do Metro-Goldwyn-Mayer, gdzie stał się niemal etatową „twarzą autorytetu” studia – obsadzano go w rolach sędziów, admirałów i ojców rodów, co zapewniło mu stabilność finansową pod koniec życia. Największym osiągnięciem jego kariery była rola Kwintusa Arriusza w monumentalnej superprodukcji „Ben-Hur: A Tale of the Christ” (1925). Podczas wyczerpujących zdjęć we Włoszech należał do nielicznych starszych aktorów, którzy nie korzystali z dublerów w scenach na galerach, co budziło szacunek ekipy. W tym samym roku zagrał ojca głównego bohatera w „The Big Parade” (1925) w reżyserii Kinga Vidora, umacniając swój wizerunek ekranowego autorytetu. Współpracował również z D. W. Griffithem, występując m.in. w „The Enemies of Women” (1923). Był mentorem i bliskim przyjacielem Johna Gilberta. W MGM prowadził nieformalne „lekcje etyki pracy”, ucząc młodych aktorów dyscypliny, punktualności i szacunku wobec ekipy technicznej. Należał także do pierwszych sygnatariuszy petycji o utworzenie funduszu pomocowego dla starszych aktorów, co później stało się częścią działalności Motion Picture Relief Fund. Pełnił funkcje jurorskie i działał w komitetach środowiskowych, m.in. przy inicjatywach WAMPAS, co podkreślało jego pozycję przedstawiciela „starszyzny” Hollywood. Jego ostatnim filmem był „The Cossacks” (1928), który wszedł na ekrany już po jego śmierci. Na pogrzebie mowę wygłosił John Gilbert, co szeroko komentowano w prasie jako dowód ich głębokiej, niemal ojcowskiej więzi. Frank Currier zmarł 22 kwietnia 1928 roku w Hollywood Hills w Los Angeles w wieku 70 lat. Przyczyną śmierci była sepsa (zatrucie krwi) będąca powikłaniem po operacji usunięcia zęba. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Frank Currier pozostaje reprezentantem pokolenia aktorów, którzy przenieśli prestiż XIX-wiecznego teatru do monumentalnych produkcji złotej ery kina niemego, stając się ekranowym symbolem autorytetu, dyscypliny i etyki zawodowej.