Interia

Więcej jest tutaj psychologii i pukania do drzwi wczesnego Romana Polańskiego niż Johna Carpentera czy Wesa Cravena. przeczytaj recenzję

Miał być nokaut, tymczasem dostajemy coś, co w „watchoutowym” uniwersum zasługuje co najwyżej na brąz. przeczytaj recenzję

Choć Ozon nie schodzi poniżej pewnego poziomu, bywał już w lepszej formie. W tym barszczu jest po prostu za dużo grzybów. I nie wszystkie są jadalne. przeczytaj recenzję

To udany, niepozbawiony humoru, dramat psychologiczny. Międzygatunkowe szwy są czasami widoczne, ale reżyserka się nimi nie przejmuje, zostawia je celowo. przeczytaj recenzję

Nie każdy operator, biorący się za reżyserię, ma umiejętność pożenienia ze sobą strony wizualnej i budowania postaci. Zbąska to potrafi. To szczególnie ważne w filmie tak bardzo autorskim i szczerym. przeczytaj recenzję

Dotykając tematu śmierci i żałoby, reżyserka stąpa śladami refleksyjnego kina Kieślowskiego i Zanussiego. W przeciwieństwie do poprzedników nie interesuje jej jednak duchowy wymiar tych zjawisk. przeczytaj recenzję

Film Karwowskiego, pełen mocnych, dotkliwych scen, jest tytułem rozdartym pomiędzy wagą tematu, ciekawą psychologiczną wiwisekcją w relacji między bohaterkami a pretekstową fabułą. przeczytaj recenzję

Wiesław Paluch nie jest w filmie mistrzem reżyserskiej zręczności. Historia, jak na opowieść o punk rocku, prowadzona jest zbyt gładko, potoczyście, bez szwów. przeczytaj recenzję

To próba ogarnięcia wpływu, jaki wywiera wojna na ludzką psychikę, myślenie, postępowanie i osobowość oraz na relacje z innymi ludźmi, którzy muszą zmierzyć się z niewyobrażalnymi decyzjami. przeczytaj recenzję

Kocur unifikuje światy. Pokazując problem ukraiński udowadnia, że kłopot jest globalny. Zakończenie jednej nie zamknie otwarcia nowej wojny. To piekło nigdy się nie skończy. Ten film to diament. przeczytaj recenzję