Sądeczanin

Dusza i ciało — Z jednej strony niecodzienny, zaskakujący i kompletnie zbijający z tropu koncept, z drugiej do granic ekwilibrystyczna żonglerka gatunkami. przeczytaj recenzję

Pasażer — Scenariusz Pasażera to pulpa w najgorszym tego słowa znaczeniu, z kanciastymi, wartymi obśmiania i najgorszego hejtu dialogami odzierającymi fabułę z najważniejszej składowej każdego szanującego się thrillera, sensacyjniaka czy kryminału, a mianowicie – cienia wątpliwości. przeczytaj recenzję

Pewnego razu w listopadzie — Można oczywiście narzekać na schematyzm w kreśleniu sylwetek centralnych postaci, zbyt dużą ilość wątków pobocznych, jak również bohaterów drugiego planu, potraktowanych przez twórców zupełnie instrumentalnie. przeczytaj recenzję

Piła: Dziedzictwo — Nie grzeszy oryginalnością względem filmowych poprzedników, jest wtórna, nudna i tak samo potrzebna człowiekowi jak nocny koszmar. przeczytaj recenzję

Pierwszy śnieg — Bogactwo wyjściowe, twórcze i obsadowe, oraz zmarnowany potencjał. przeczytaj recenzję

Fantastyczna kobieta — U Lelio wszystko to, co odstaje od normy, jest za duże albo za małe, niewystarczające lub nadmierne, piękne bądź odrażające. przeczytaj recenzję

Linia życia — Pozszywane z gatunkowych łat monstrum doktora Frankensteina, obudowane papierowo-stereotypowymi postaciami, powielające najbardziej oklepane motywy i schematy kina grozy, z całą gamą przeinaczeń i kawalkadą obowiązkowych jumpscare'ów. przeczytaj recenzję

Ptaki śpiewają w Kigali — Twórcy rezygnują z dokumentalnej rekonstrukcji, jak również epatowania eksploatacją, skupiając się na wolno opadającej zasłonie bitewnego kurzu, czasu żałoby i refleksji, odchorowywania traum ludobójstwa, finalnie – próby wybaczenia. przeczytaj recenzję

The Square — The Square toczy z widzem spór o granice tolerancji, empatii i humanizmu, gdzie tytułowy „kwadrat” należy postrzegać nie jako wzniosłe idee stojące za instalacją muzeum sztuki nowoczesnej, wykoncypowane przez artystę i sprzedane przez sztab viralowych PR-owców przeczytaj recenzję

To — To to bezpretensjonalne kino gatunkowe utrzymane w komediowo-dramatycznej konwencji, podane z czuciem i szacunkiem dla prozy Kinga. Czekam na więcej... przeczytaj recenzję