Bliżej ekranu

Boska miłość — „Boska miłość” wydaje się szczególnie kreatywną krytyką wzbierającej fali prawicowych ruchów – również w Brazylii – które pod pozorami życia w zgodzie z boskimi nakazami, skazują obywateli na totalne zniewolenie i podporządkowanie. przeczytaj recenzję

La Gomera — Kino zrobione ze śmiertelną powagą, ale jednocześnie podszyte parodią. Zarówno hołd dla westernu, stereotypowe kino policyjne, jak i bardzo zabawna komedia. przeczytaj recenzję

Mowa ptaków — „Mowa ptaków” to filmowy krzyk, pełen gniewu, beznadziei i rozpaczy. przeczytaj recenzję

Złota Rękawiczka — Świat filmu przedstawiony jest w niezwykle realistyczny, a przy tym sugestywny sposób, na tyle że możemy go czuć niemal wszystkimi zmysłami. przeczytaj recenzję

Młody Ahmed — „Młody Ahmed” udowadnia, że sławni bracia powoli wpadają w zastawioną przez samych siebie pułapkę, pułapkę realizmu, w którym jest coraz mniej ich osobistego komentarza, albo jest on coraz mniej słyszalny. przeczytaj recenzję

Tajemnice Morza Sargassowego — Mroczny, mimo rozgrywania się w pełnym greckim słońcu, wypełniony moralnym brudem i bezwzględnym złem, którego nie jesteśmy w stanie wyplenić. przeczytaj recenzję

Pamiątka — Film ma przy tym równie nieznośną i pretensjonalną formę, co bohaterowie swoje wnętrza. Jest teatralny, napuszony, jakby wyjęty wprost ze świata kiepskiej opery. przeczytaj recenzję

Biały, biały dzień — Straszy niczym najprawdziwszy horror, rozczula jak kino rodzinne, wzrusza jak melodramat i mrozi krew w żyłach jak thriller. A to potrafią robić tylko najlepsze filmy. przeczytaj recenzję

Matthias i Maxime — Ta dosadność jest jakby z zupełnie innego dzieła, nie pasuje do tego delikatnego, pozbawionego efekciarstwa filmu. Znacznie lepiej, jakby Dolan skoncentrował się tylko na gestach, mimice, mowie ciała swoich bohaterów. przeczytaj recenzję

Przynęta — „Przynęta” to bardzo świadome formalnie kino, które nie ma w sobie niczego efekciarskiego. przeczytaj recenzję