Bliżej ekranu

Film wielokrotnie szybuje ku górze – gdy Ogrodnik pokazuje szczyty swojego aktorskiego kunsztu, gdy szalony jazz nasz oszałamia, gdy można docenić niezwykłą pracę scenografów i kostiumologów. przeczytaj recenzję

„Piłsudskiego” można uznać za przełom w polskim kinie, a może nawet w życiu społecznym. Rosa godzi bowiem narrację narodowo-ojczyźnianą z rewizjonistyczną. przeczytaj recenzję

Vega swoim widzom zwyczajnie pokazuje tyłek. przeczytaj recenzję

Piranie potrafią kąsać, ale ktoś musiał je wcześniej rozsmakować w krwi. przeczytaj recenzję

„Czwórka” jest znacznie mroczniejsza niż poprzednie części – jest tu miejsce na estetyczne nawiązania do horroru, egzystencjalne dramaty i nierozstrzygalne dylematy. przeczytaj recenzję

Jego ogromną zaletą jest to, że można go oglądać zarówno całkowicie na poważnie, ale również jako guilty pleasure – w obu przypadkach działa tak samo dobrze, co zdarza się niezwykle rzadko. przeczytaj recenzję

„Pewnego razu…” to jego najgorszy film od lat – o rozlazłej strukturze, bez pomysłu na fabułę i dyskusyjnej wymowie. Amerykanin jest zdecydowanie lepszy, gdy swoją filmową erudycję przemyca w zdecydowanie bardziej zakamuflowany sposób. przeczytaj recenzję

„Bacurau” to kino, które potrafi poruszyć i faktycznie zwrócić uwagę na ważkie problemy społeczne Brazylii, bo opowiada nam o nich w zupełnie inny, niezwykle efektowny i angażujący sposób. przeczytaj recenzję

„Öndög” to spełnione dzieło bardzo świadomego i oryginalnego twórcy. przeczytaj recenzję

Fabuła zamienia się w błyskotliwy esej, napisany trudnym, napuszonym, erudycyjnym językiem, używanym przez autora tylko po to, by wydać się mądrzejszym niż się jest. przeczytaj recenzję