Bliżej ekranu

Sonata — Można odrobinę ponarzekać na niekonsekwencje narracyjne, ale zasadniczo „Sonata” to kawał świetnego, uniwersalnego kina, które będzie zrozumiałe pod każą szerokością geograficzną. przeczytaj recenzję

Inni ludzie — Trepińskiej udało się uchwycić smutek powieści Masłowskiej, która jest tricksterką, ironicznie rozszyfrowującą naszą kiczowatą rzeczywistość i skomplikowane ludzie dusze. przeczytaj recenzję

Wszystkie nasze strachy — To nie jest film przeładowany intelektualizmem, nie puszy się na wielkie rozważania. To film niezwykle ludzi, empatyczny, a przy tym czysty i w swoim przekazie prosty. przeczytaj recenzję

Magdalena — Łatwo uwierzyć w emocje, wybory, niedolę – znacznie trudniej jednak we wszystko inne. przeczytaj recenzję

Piosenki o miłości — Wystarczyłoby, gdyby całość miała strukturę albumu z piosenkami, a cała historia została wzięta w stylistyczny nawias. Wtedy dałoby się przełknąć brak wiarygodności. przeczytaj recenzję

Powrót do tamtych dni — Aksinowiczowi udała się wielka sztuka. W jednym filmie upchnął beztroskę, śmiech, młodość i wielki, obezwładniający strach. przeczytaj recenzję

Przejście — Dzieło miałkie, brzydkie i zwyczajnie nieangażujące. To ja już wolę kolejny raz obejrzeć „Anioła w Krakowie”. przeczytaj recenzję

Lokatorka — Film mógłby się udać, gdyby od początku zdecydowano się na konwencję kryminału. Ogromna szkoda, bo potencjał był wielki – na film potrzebny i nie dający spokoju sumienia. przeczytaj recenzję

Najmro — To film świetnie korzystający z powierzchowności lat 80., wybornie bawiący się popkulturowymi cytatami, obłędnie kreujący warstwę wizualną i najzwyczajniej w świecie dostarczający radochy po pachy przeczytaj recenzję

Teściowie — Głównym problemem „Teściów” jest to, że utknęli w niewygodnym rozkroku między tragedią, komedią, farsą i groteską. Nie jest to nawet tragikomedia ani tragifarsa czy jakikolwiek inna gatunkowa hybryda. przeczytaj recenzję