PPE

Guillermo Del Toro: Pinokio — Historia sięgająca do oryginału, ale opowiedziana w wielu nowych kontekstach. Jej bogactwo i przekaz sięgają znacznie głębiej, przez co można ją interpretować na wiele sposobów. przeczytaj recenzję

Avatar: Istota wody — Pięknie wyglądająca historia o kosmicznej rodzinie, zemście i walce o swój dom. Czyli zasadniczo to samo, co trzynaście lat temu, tylko więcej i lepiej. przeczytaj recenzję

Wyzwolenie — Dopracowane zdjęcia, przemyślana reżyseria oraz bardzo dobra rola Willa Smitha sprawiają, że warto się nim zainteresować – pomimo że nie wnosi on zbyt wiele nowych kwestii do zagadnienia niewolnictwa. przeczytaj recenzję

Wielki zielony krokodyl domowy — Film familijny o krokodylu, który lubi kąpiele z bąbelkami, kawior ze śmietnika i śpiew. Jeśli Ci to nie przeszkadza, to i cały film powinien się spodobać. Ciepłe, rodzinne kino na zimowy wieczór. przeczytaj recenzję

Fabelmanowie — Emocjonalna podróż młodego człowieka przez okres dorastania, w poszukiwaniu swojego artystycznego ja. Nieidealna, ale jedyna autobiografia Spielberga jaką mamy. Polecam. przeczytaj recenzję

Troll — Najnowszego filmu Netflixa nie ogląda się dla wnikliwej historii, a przede wszystkim dla dopracowanych efektów specjalnych i dynamicznego tempa akcji – tam dzieje się naprawdę sporo. przeczytaj recenzję

Pewnego razu na krajowej jedynce — Całkiem wdzięczne połączenie czarnej komedii z innymi gatunkami, które momentami może Was wymęczyć pewnym brakiem pomysłu na fabułę. przeczytaj recenzję

Dzika noc — Zabawna i brutalna, ale daje radę zachować przy tym ducha świąt Bożego Narodzenia. Na kilka spraw trzeba przymknąć oko, a scenariuszowi przydałoby się jeszcze kilka minut w piekarniku. przeczytaj recenzję

Plan lekcji — „Plan lekcji” to hołd złożony filmom karate lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Zupełnie kulawy, przygotowany jakby przez nadpobudliwe dziecko, ale jednak zauważalnie intencjonalny. przeczytaj recenzję

1899 — Czerpie garściami ze swojego poprzednika i zaprasza do opowieści, w której nic nie jest takie jak powinno. Po bardzo mocnej końcówce bo Odar i Friese zostawiają nas z wieloma pytaniami bez odpowiedzi. przeczytaj recenzję