PPE

Święta rządzą! — Nie tyle nie wynajduje koła na nowo, co wręcz bierze jego elementy z innych kół, łączy w całość i na koniec dokleja jedynie swoje logo. Widziałeś tę historię już nie raz i nie dwa razy. przeczytaj recenzję

Piękna i rzeźnik — Kolejne połączenie horroru i komedii. Półtorej godziny spędzone z dziewczęcym Vince'em Vaughnem i mroczną Kathryn Newton powinno dostarczyć widzom odrobinę lekkiej, niezobowiązującej rozrywki. przeczytaj recenzję

Informacja zwrotna — Grzeszy tym, że przedkłada budowanie sylwetki głównego bohatera nad opowiedzenie dobrej historii, ale oglądanie grzechów Marcina Kani jest tak zajmujące i bolesne, że można to serialowi wybaczyć. przeczytaj recenzję

Julia — Wraca z 2. sezonem, który z jednej strony jest czymś zupełnie świeżym i potencjalnie ciekawym, z drugiej do przesady rozwleczonym, zanadto wypchanym zawartością. przeczytaj recenzję

Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży — To pięknie napisana geneza postaci, romans i widowisko, które warto zobaczyć na wielkim ekranie. Nie trzeba nawet znać oryginału, czego jestem najlepszym dowodem. przeczytaj recenzję

The Morning Show: Sezon 3 — Najsłabszy sezon, który zbyt mocno poszedł momentami w melodramat zapominając o tym, w czym tkwiła jego siła w pierwszych sezonach. Dalej jednak przyciąga do ekranu. przeczytaj recenzję

Akuma Kun — Przyznam szczerze, że po produkcji powstał pewien niedosyt, tudzież „kac”, który najlepiej zaleczyć inną dobrą produkcją. Co według mnie bardzo dobrze świadczy o tym anime. przeczytaj recenzję

Niewierni w Paryżu — Woody Allen powraca z "Niewiernymi w Paryżu", filmem tyleż ładnie wyglądającym i lekkim, co zbędnym i repetytywnym. Fani reżysera i tak obejrzą, ale reszta raczej będzie zawiedziona efektem końcowym. przeczytaj recenzję

Poker Face: Sezon 1 — Serial najlepiej oglądać powoli, jak za dawnych lat. Taka cotygodniowa rozrywka, pięknie powtarzalna, ale każdorazowo wciągająca, nawet jeśli nie wszystkie odcinki trzymają tak samo wysoki poziom. przeczytaj recenzję

Zabójca — Raczej nie stanie się klasykiem, jak większość pozostałych filmów Davida Finchera. To całkiem ciekawy eksperyment, ale przy tym wypada pusto, bez materii, za to z wiecznie monologującym Fassbenderem. przeczytaj recenzję