PPE

Django — Prócz tytułu i miejsca akcji, nie ma właściwie nic wspólnego z dwoma poprzednimi inkarnacjami postaci. Normalnie powiedziałbym, że to nic jeszcze nie znaczy. ale ten serial jest zwyczajnie słaby. przeczytaj recenzję

Boku no Daemon — Egzystencja demonów i ludzi, to jak Pokemon, tyle że w wersji dla dorosłych. Warto zobaczyć. przeczytaj recenzję

Obława — To nie tylko znakomita obsada i zaskakująco aktualny morał, jak na blisko sześćdziesięcioletni film, ale również po prostu wciągająca, ciasno trzymana w ryzach opowieść. Warto się z nią zapoznać. przeczytaj recenzję

Elf i ja — Może „Kevin sam w domu” to nie jest, ale warto dać mu szansę i obejrzeć wspólnie z latoroślą, która powinna być z seansu więcej niż usatysfakcjonowana. przeczytaj recenzję

Życzenie — Jeden wielki festiwal odniesień do dawnych dokonań studia, lecz zamiast być wielkim triumfem i celebracją dokonań studia, przypomina tylko widzowi, że kiedyś animacje dla dzieci były znacznie lepsze. przeczytaj recenzję

Napoleon — Ładnie wyglądająca, ale dziwnie pusta epopeja, skupiona na jednym z najbardziej interesujących dowódców w historii świata i na niczym więcej. przeczytaj recenzję

Gęsia skórka — "Gęsia Skórka" powraca trzeci raz w ciągu ośmiu lat i mam wrażenie, że za każdym razem wychodzi jej to coraz gorzej. Są na rynku lepsze seriale dla młodych dorosłych i produkcje z dreszczykiem. przeczytaj recenzję

Scott Pilgrim zaskakuje — W teorii jest to samodzielny serial, ale osoby znające komiks/film wyciągną z niego nieskończenie więcej, więc zalecam sprawdzić najpierw chociaż film Edgara Wrighta. przeczytaj recenzję

Leo — Zaskakuje swoją lekkością, humorem i toną serca, którą wszyscy po kolei włożyli w film - od reżyserów, przez scenarzystów, na obsadzie kończąc. To może być top 3 moich ulubionych animacji tego roku. przeczytaj recenzję

Niebieskooki samuraj — Tytuł rewelacyjny! Nie możesz go pominąć! przeczytaj recenzję