naEKRANIE.pl

Pomoc domowa — Chociaż niektóre sytuacje są zbyt abstrakcyjne i wątpi się w ich wiarygodność, to wybacza się to ciekawej historii i dobrej konwencji. Jest to powiew świeżości. przeczytaj recenzję

Wielki Marty — Znakomite kino, które wciąga. Co ważne, nie jest to produkcja na jeden seans. To historia, do której chce się wracać, by odkrywać kolejne szczegóły. przeczytaj recenzję

Hamnet — Jessie Buckley, wcielająca się w Agnes, jest wulkanem energii. Na jej twarzy widać wszystko, a z jej gardła niejednokrotnie wydobywa się przeraźliwy, wyciskający łzy krzyk. Paul Mescal jako William jest natomiast bardzo stonowany; z jego twarzy trudno odczytać emocje przeczytaj recenzję

Valiant One — Całość wypada co najwyżej przeciętnie i niekoniecznie sprawdzi się nawet jako lekki seans na zabicie czasu. przeczytaj recenzję

Urodzony rabuś — Najnowsza produkcja z Channingem Tatumem ​ominęła polskie kina i trafiła od razu na streaming. Sprawdzamy, czy to film wart uwagi. przeczytaj recenzję

Lwica — Lwica to brytyjski film akcji, co może dla wielu fanów gatunku być czymś niespodziewanym – w końcu to USA słynie z kina klasy B. przeczytaj recenzję

Chronologia wody — Chronologia wody nie jest filmem, który mogę z czystym sumieniem polecić. Zbyt wyraźnie czuję w tym chęć Kristen Stewart, by na siłę pokazać, jak bardzo jest artystyczna, nie myśląc przy tym o widzu. przeczytaj recenzję

Dziewczyna Bad Boya 2 — Trudno znaleźć uzasadnienie dla istnienia Dziewczyny Bad Boya 2. Film jest wyraźnie słabszy od pierwszego, jeszcze bardziej schematyczny i boleśnie nijaki. O ile jedynkę można było potraktować jako lekkie guilty pleasure, o tyle sequel nawet na to miano nie zasługuje przeczytaj recenzję

Projekt Mona Lisa — Szkoda w tym wszystkim Dave’a Bautisty, który zasługuje na znacznie lepsze filmy akcji. Dochodzi wręcz do absurdalnego wniosku, że tanie kino akcji klasy B potrafi dostarczyć więcej wrażeń i lepiej zrealizowanych walk niż film z budżetem w okolicach 60 mln dolarów. przeczytaj recenzję

Człowiek kontra dziecko: Sezon 1 — Można dostrzec pojedyncze, naprawdę fajne pomysły, ale gdy w finale, bez ładu i składu, dostajemy ckliwą kulminację wpisującą się w świąteczny klimat i wszelkiej maści stereotypy, trudno przymknąć na to oko. To nie działa ani emocjonalnie, ani komediowo. przeczytaj recenzję