Filmawka

Obiecująca. Młoda. Kobieta. — „Obiecująca młoda kobieta” niesamowicie imponuje jako debiut – ze względu na spektrum podejmowanych tematów, świadome przetworzenie gatunkowych klisz, wreszcie – koherentną wizję artystyczną. przeczytaj recenzję

Dźwięk metalu — Autentyczność scenariusza Marderów (bowiem reżyser pisał go wespół z bratem), zapewniła im sześć nominacji do Oscarów, w tym dla Riza Ahmeda i Paula Raciego. przeczytaj recenzję

Cząstki kobiety — „Cząstki kobiety” noszą w sobie element autobiograficzny. Wéber i Mundruczó doświadczyli bowiem tragedii, jaką przeżyła powołana przez nich do życia bohaterka. przeczytaj recenzję

Palm Springs — „Palm Springs” nie jest tylko przyjemnym filmem, ale również idealnym wyborem na powrót do kina. Rzadko bowiem, zaraz po seansie, chciałoby się wrócić do początku, utknąć z filmem w pętli czasowej. przeczytaj recenzję

Possessor — „Possessor” wykorzystuje podstawową linię narracyjną, przynależną filmom o seryjnych zabójcach, jedynie jako portal do opowiadania o rzeczach naprawdę interesujących reżysera. przeczytaj recenzję

Malcolm i Marie — W „Malcolmie i Marie”, czarno-białym dramacie Sama Levinsona, to autentyzm staje się jednym z elementów, z których swoją tyradę skierowaną wobec świata krytyki filmowej, układa tytułowy bohater. przeczytaj recenzję

Kryptonim Curveball — „Kryptonim Curveball” wprowadza Nabera na salony niemieckiej kinematografii współczesnej, czyniąc go jednym z najciekawszych głosów krytycznie nastawionych do zastanej rzeczywistości. przeczytaj recenzję

Względność — Finalnie, „Mój koniec. Twój początek” sprawdza się zarówno jako opowieść o miłości oraz stracie, jak i w charakterze narracji zaskakującej dynamiką akcji. przeczytaj recenzję

Wszyscy moi przyjaciele nie żyją — Mimo nieco rozczarowujących swoim absurdem niektórych scen, „Wszyscy moi przyjaciele nie żyją” to film, który zdecydowanie mogę polecić każdemu, kto oczekuje mocnej, czarnej komedii. przeczytaj recenzję

Dick Johnson nie żyje — Rzadko kiedy zdarzają się seanse, po których chcę napisać „dziękuję”. „Dick Johnson Is Dead” jest jednym z nich. przeczytaj recenzję