Aktywność

Też uważam, że źle potraktowałeś "Wiecznie żywego". Ale pewnie są tacy, którzy mogliby się przyczepić, że "Hitchcocka" wybrałem.

Generalnie, jedyną listą, do której nie mogę się przyczepić jest Quagmire’a (nawet swoją uważam w pewnym sensie za niesprawiedliwą). Ale nie wiem, czy mu pogratulować trafnego rankingu, czy współczuć, że ogląda tyle bubli, że miał z czego wybierać :D

Przygotowując swoją listę najgorszych filmów tego roku, uświadomiłem sobie, jak wiele cudów mnie ominęło. Nie obejrzałem takich dzieł jak: “Movie 43”, “Złodziej tożsamości”, “G.I. Joe: Odwet”, “Straszny film 5”, “Kac Vegas 3” czy “Świat w płomieniach”. Dlatego nie za bardzo czuję się ekspertem w wybieraniu najgorszych filmów.
Moja pierwsza piątka chyba nie wymaga uzasadnienia. “Szklana pułapka 5” bardziej wygląda na rosyjską parodię serii z Brucem Willisem, a nie jej kolejną część. Z kolei “Intruz” mógłby pretendować do tytułu Najgorsze Dialogi 2013. “Dzień kobiet” to najgorzej obsadzony film tego roku. Sztuczność z ekranu bije w każdej minucie. “Piękne istoty” i “Dary Anioła: Miasto kości” to kolejne sztampowe fantasy dla nastolatek. Natomiast reżyserka “Bejbi blues” nie bardzo wiedziała, o czym ma być jej film. Z "R.I.P.D." aż czuć świeżość plastiku, który dopiero co opuścił taśmę produkcyjną. Dłuższe przebywanie z tym schematycznym tworem grozi nawdychaniem się mdłych oparów i w konsekwencji bólem głowy.
“Oz: Wielki i Potężny” oraz “1000 lat po Ziemi” to puste widowiska, na dodatek – przeraźliwie nudne. Może co niektórych zaskoczyć “Hitchcock” w tym towarzystwie, ale dobra charakteryzacja i kostiumy to za mało, żeby przykryć kompletny brak pomysłu na fabułę, przez co film stał się zlepkiem scenek będących anegdotkami z życia Hitcha.

Klasyczny dokument – Film chyba tylko dla fanów tego perkusisty i zespołów, w których grywał. Forma narracji jest identyczna jak większości filmów puszczanych na kanałach popularnonaukowych, czyli na materiał składają się zdjęcia archiwalne i wywiady z głównym bohaterem i jego "bliskimi". A jego życie to seks, muzyka (skądinąd dobra), narkotyki i skandale, więc nie odbiega bardzo od innych starzejących się gwiazdorów. Chociaż brawa dla reżysera, że potrafił pokazać tego zgorzkniałego dziada z dozą sympatii.

Bo kochamy takie filmy – Mimo że nie ma tutaj niczego, czego byśmy już nie widzieli w filmach o dorastaniu, to pokochałem go, bo jest piekielnie dobrze nakręcony. Jest tutaj wszystko, co w tego rodzaju historiach: problemy sercowe, rodzinne oraz pojawiający się strach przed wejściem w dorosłość. A to wszystko w komediowej tonacji. To jest film z rodzaju tych, że w trakcie seansu nie sprawdzasz, ile zostało minut do końca. I tak James Ponsoldt wyrasta na czołowego reżysera sundance’owego kina.

To że Tornatore intryga nie interesuje, to ja mam świadomość. Ale bez sensu jest tworzenie nastroju tej intrygi i zbytnie rozciąganie jej w czasie, skoro jest ona tylko dodatkiem. Nie zgodzę się również z tym, że reżyser nie zostawia tropów. Zostawia ich wręcz za dużo (pojawiające się części robota, Claire przyłapana na rozmowie telefonicznej, itd.) jak na film, którego przedmiotem nie jest intryga sama w sobie.

Dla mnie jest to przede wszystkim historia o dziewiczym zafascynowaniu się drugą osobą. Wszyscy kiedyś to przechodziliśmy, może nie w tak późnym wieku jak główny bohater, ale każdego z nas to pewnie spotkało. I dla mnie właśnie ukazanie tego zauroczenia przeobrażającego się w obsesję jest siłą tego filmu. A intryga jest sztuczna i niepotrzebna. Serce można złamać na wiele innych sposobów, nie potrzeba do tego skoku stulecia.

@Movieman

Obejrzałem "Konesera" i rozczarowanie. Tornatore od samego początku tworzy nastrój intrygi, a że w całym przedstawieniu bierze udział tylko 5 osób, to łatwo zdemaskować konspiratorów. Na plus obsesyjna relacja Oldmana i Claire, co jest zasługą m.in. świetnych ról dwójki aktorów. To jednak za mało, żeby wbić się do mojego top20.

Dobrze. Było pewne, że nie wejdzie.

Okej, dopisałem "redakcji", żeby było precyzyjnie ;)

Ale my nie patrzymy na średnią głosów na stronie filmu, tylko na wybory poszczególnych redaktorów.

Wydaje mi się, że "W kręgu miłości" wygra. Bardzo amerykański film. Pomijając fakt, że dużo w nim muzyki country, to w swojej formie bardzo przypomina hollywoodzkie dramaty biograficzne. Aż po seansie sprawdziłem, czy przypadkiem film nie powstał na podstawie faktów, bo został tak nakręcony, jakby historia ta miała się wydarzyć w przeszłości.